درد دست از سرم بر نمیداره و هی تو بدنم میچرخه از کلیه به کتف از کتف به قلب و همینطور به طرز لوس و مسخره ای واسه خودش جولان میده.
از خبرهای خوب و چالش برانگیز این روزهای من اینکه فردا دارم برمیگردم جزیره و خب از سویی چون دارم از پیش مامان مریضم میرم احساس گناه یقه ام رو گرفته و از سویی چون بلاخره بعد از سالها میخوام برای آرامشم قدمی بردارم ته دلم خوشحالم.
بازم میگم کاش مامان باباها هیچ وقت مریض نشن که بچه ها جای رفتن پی زندگی خودشون مجبور نشن پابست اونها بشن و از زندگی بمونن.
حالا فردا ساعت ۱ ظهر پرواز دارم و امیدوارم بتونم تو دوهفته به کارهام برسم. یعنی میخوام کنج امنی برای بعد از چهل سالگی برای خودم بسازم و همین که تغییرات و تعمیرات و بازسازی لازم رو انجام دادم قول میدم بیام بچسبم کنار مادرم و از کنارش تکون نخورم. فقط یه مدت امان میخوام تا کنج امنی برای بعد از چهل سالگیم بسازم و خلاص.
وگرنه خودم خوب میدونم سکونت دایمی تو جزیره و لذت بردن از زندگی آرومم اونجا رویاییه که به این زودیها محقق نمیشه. میدونم همین که خونه رو خونه کنم باید درشو ببندم و راهی بشم و کنار مادرم باشم.
آخ که چقدر بدنم درد میکنه
آخ که چقدر دلخورم از اونی که دو سال سعی میکرد عشقش رو به من ثابت کنه و همین که داشتم باورش میکردم، تو ده روز بهم خیانت کرد و برگشت گفت ببخشید من تکلیفم با خودم روشن نیست و آدم بدی هستم و برای مجازات خودم نمیخوام با کسی تو رابطه باشم. خب تو که تکلیفت با خودت روشن نیست گوه میخوری مردم رو عاشق خودت میکنی!
عاشقانه تر از کتاب شازده کوچولو متنی سراغ دارید. اگه من بودم اسم کتاب رو میذاشتم توضیح المسائل عاشقی چون اصل عشق مسول بودنه. شما تا ابد نسبت به اونی که اهلیش کردی مسولی!

#خنده_های_آبی