غمگینم

یه هفته گذشته در نهایت درد و بیماری سپری شد. که پزشکان حاذق مملکت تشخیص سندروم روده تحریک پذیر دادن که میشه همون دل درد عصبی خودمون.

دوست دارم برگردم جزیره و خونمو بازسازی کنم ولی بیماری مامان نمیذاره به زندگی خودم برسم. مدتها که اسیر بیماری پدر بودم و حالا هم مامان. اگه روم میشد هشتگی چیزی راه مینداختم به همه جوونتر ها بگم تا پدر مادرتون سالم و رو پا هستن به هر جا باید برسید برسید چون همین که پیر و فرتوت بشن کارتون در میاد و باید پیشرفت و ببوسید بذارید کنار و بشینید به پرستاری و نگرانی و ...

از همین تریبون استفاده میکنم و به بچم میگم خوش به حالت که هرگز به دنیا نیومدی و هرگز قرار نیست نگران من باشی!

این روزهای سخت عجیب دلم یه عشقی یه دوست پسری کوفتی زهرماری چیزی میخواد که حداقل گاهی یکی دو تا مسج بهش بدم و دلم خوش بشه یه خری هست که بشه گاهی تو بغلش آروم شد. نه مرد پولداری میخوام که دنیاش حول محور خودش و خودش بچرخه نه پسربچه شاشوی ترسویی میخوام که بعد عمری عاشقی برگرده بگه هنوز تکلیفم با خودم روشن نیست! یه اقای معقول روبراه که حالا پولدار هم باشه که چه بهتر ولی اگه نبود دست کم شعور کافی و وافی داشته باشه که دروغ نگه و سرش تو آخور مردم نباشه. چقدر تحمل دردهای زندگی ساده تر میشد اگه شبها آغوش امنی بود که میشد بهش پناه برد.

گفتم آغوش امن یهو یادم اومد توله سگ با همین ترکیب آدم امن رفته بود مخ دختره ش رو زده بود و میخواست آدم امن زندگیش بشه! زهی خیال باطل! راستی میدونست ش شوهر داشت یا نه؟

اه ولش کن اصلا... چقدر دلم امروز پر از بغض و غصه است... کاش میشد برم یه امام زاده ای جایی یه دل سیر گریه کنم به حال خودم و تمام آدمهای اطرافم