ختم کلام

بعد از روزها مشاوره، مشت مشت قرص ضد افسردگی و ۵ جلسه الکتروشوک مزخرف و تحمل ۵ روز تب و لرز شدید، تمام جراتم رو جمع کردم و آخرین حرفهایی که حس میکردم نا گفته تو دلم مونده رو براش توی واتساپ تایپ کردم. به این امید که شاید... نمیدونم... که شاید تو جوابهاش امیدی باشه برام... اما هر مسجم رو بعد ساعتها جواب داد، با کلمات بی ربط و کوتاه تک کلمه ای و... چقدر دلم شکست. البته از یه آدم ترسوی محافظه کار رفتار دیگه ای هم نباید انتظار میداشتم. حیف اون همه عشق... حیف اون همه حس ناب... جواب شب بخیرم رو که نداد یهو انگار یکی با سیلی زد در گوشم

از دور تو خیالم بهش نگاه کردم، به ظاهرش، به قد و قواره اش، به مدل ماشینش حتی، به شغل و درآمدش.... نه! من اجازه ندارم با این آدم هم کلام بشم.. نه درست نیست! چرا زودتر این فاصله رو ندیده بودم. آره این مرد بهش میخوره دوست پسر خانم ش باشه نه من. و تمام شد..

یکهو تمام رفتار و حرکات زشت و توهین آمیزش اومد جلو چشمم و تمام... دیگه محاله بتونم دوستش داشته باشم.

بهش تبریک میگم واقعا تبدیل کردن اون همه عشق و احترام تو دل من به بی تفاوتی و پشیمونی کار هر کسی نبود! واقعا به نحو احسن با رفتار این دو روز خودشو از چشمم انداخت و تمام ????