امروز بهش این مسج رو دادم:
دقیقا شد ۴۰ روز. ۴۰ روز طول کشید تا باور کنم اون تلفنت و گریه ها و منو ببخشها همش زر مفت بوده و هیچ پایه و اساسی نداشته!
خداییش تلاش خودمو کردم که نذارم رابطه مفت از دستم بره که بعدها حسرت چیزی رو نخورم. (چون از دید من رابطه خوبی بود و چیزی کم نداشت حیف بود) اگه کاری باید انجام میدادم انجام دادم اگه حرفی باید میزدم زدم و دمم گرم راضی ام از خودم!??
اما با بررسی عملکرد شما تو این ۴۰ روز کاملا مشخصه هیچ گونه تمایلی به ادامه رابطه با من نداری و از همون اول هم در کمال تعجب ش رو انتخاب کردی.( که اون بانوی محترم هم رید به هیکلت??)
خب فکر کنم دیگه کافیه و باید از امروز به بعد به انتخابهای هم احترام بذاریم و سکوت کنیم. انتخاب تو ش یا تنهایی یا هر چی که هست... انتخاب منم رفتنه چون دیدم بر خلاف تصورم تو شجاعت و جسارت کافی رو برای بودن کنار کسی مثل من نداری.
و در جواب همون جوری که پیش بینی میکردم هیچییییییییی نگفت!!! خب چی بگه؟؟ بگه من دوستت دارم؟ بگه اشتباه میکنی من فلانی رو انتخاب نکردم؟؟؟ خداییش کسی که ۴۰ روز هیچ کاری نکرده و هیچ حرفی نزده الان چه حرفی واسه گفتن داره؟؟ راستش اون هیچ وقت دوستم نداشت. مگه به ش نگفته بود این رابطه تمومه؟ ش به من گفت اون هیچ کاری نمیکنه و فقط منتظر اینکه تو تمومش کنی. حق داشت تا اینجا هر چی گفته درست بوده. الف تو رودروایسی مونده بود. صبح هم که مسج منو دیده یه نفس راحت کشیده و با خودش گفته خب خدا رو شکر اینم تموم شد رفت پی کارش! اگه سر سوزنی عاشق من بود اگه ذره ای تمایل به بازسازی این رابطه داشت قطعا جور دیگه عمل میکرد. حق با ش بود... اون هیچ کاری برای برگرداندن من نمیکرد. اگر مردی زنی رو بخواهد به طور ذاتی بلده چطور دلش رو به دست بیاره. خب این گوساله منو نخواست. به جهنم!
ولی خدایا خودمونیم حیف نبود این رابطه به این جا ختم بشه؟ کاش تو بودی وجود داشتی و حواست به عشق ما بود. خدای بی عرضه تو حتی از الف هم ترسو تری که نتونستی یه رابطه رو نگه داری!