دو روز دیگه تولدمه و بر خلاف هر سال اصلا و ابدا حوصله تولدم رو ندارم. چون امسال تهرانم و در حال پرستاری از مادربزرگم هستم و پیش بینی میکنم تنها مهمانهای شب تولدم خانواده خاله ام باشند و از آنجایی که میدانم این روزها اصلا وضع مالی خوبی ندارند خدا شاهده دلم میخواد بهشون زنگ بزنم و بگم لطفا نه بیایید نه کادو بیاورید جوری که انگار تولدم ماه دیگر است.
از سویی امروز پریود شدم و تمام کسانی که با سندروم پی ام اس آشنایی دارند میفهمند چه کوفیه و واقعا حوصله هیچی رو ندارم????
دو سال گذشته که خیر سرم خیال میکردم با آقای آ رابطه عاشقانه دارم عین هر بار درست شب تولدم آقای ح یهو خودشو بهم تحمیل میکرد و به نحو احسن گند میزد به تولدم! انگار از جانب ارگانی ماموریت داشته باشه که شب تولد کنارم باشه و بعدش گزارش عملکرد رد کنه که فلان تاریخ فلان جا بودم. همین!!!! حتی زحمت خریدن کیک تولد هم به خودش نمیداد و کادو؟؟؟ واریز وجه نقد بود به کارتم همینقدر لوس و عاری از هر گونه احساسی. درست مثل یه ماموریت اجباری!
امسال که هم آقای ح خبر مرگش یه ماهه با دوستش رفته سفر و شکر خدا کاری ب کارم نداره و هم دست بر قضا تهران هستم، جناب آ که داستان ریدنش رو تعریف کردم هم نیست و کلا گند بزنن به هر چی تولده!
مثلا دلم میخواست تهران بودم و کسی کاری به کارم نداشت و کرونا هم نبود و پریود هم نبودم و از صبح ۲۳ آذر خودمو به یه تهران گردی مشت دعوت میکردم و با کسایی که واقعا دلم میخواست روز تولدم کنارم باشم قرار میذاشتم. از این گالری به اون کافه از این رستوران به اون موزه و الی آخر! آخر شب هم از تجریش برای خودم یه کادو میخریدم و کیف دنیا رو میکردم! (حتی توصیفش هم حالمو خوش کرد خدایا این وبلاگ رو از من نگیر! )
اگر سال آینده زنده بودم تولدم رو جوری که دوست دارم جشن میگیریم.

#خنده_های_آبی