بعد از ۵۰ روز تهران را ناخواسته به سمت مشهد ترک کردم. چسبیده بودم کف تهران.
از کل طایفه همه یکجا نشین شدن جز من که هنوز دارم کوچ میکنم و خدا میدونه چقدرررررر دلم میخواد برای همیشه یک جا ساکن بشم. شرایط من حتی از کوچ نشینی هم بدتره چون اونها کل ایل و خانواده با هم کوچ میکنن ولی من تک و تنها مجبورم اقامتگاهم رو ترک کنم. خلاصه که مادربزرگم باید به مشهد و خونه اون یکی خالم منتقل میشد و انتقال یه پیرزن ۸۷ ساله واقعا کار سختیه. این بود که من مسوولیت به عهده گرفتم چون خوش اخلاق و صبورم.
الان مشهد هستم. از بس مادربزرگم این روزها بی تابی کرد که خاله و دخترخالم کولش کردن بردنش بیمارستان. حالا تو خونه تنهام و عصبی شدم. چرا عصبی؟ چون دلم میخواد بدو بدو برگردم جزیره و به کارهای عقب افتاده شخصیم برسم. کابینتها رو عوض کنم، کمد اتاقم رو بازسازی کنم، مبل رو تعمیر کنم و... قبلش باید کپسول های مامانو پر کنم.
ماجرای کپسول چیه؟ والا من یه حس گند درونی دارم که وقتی برای مدت طولانی پیش مادرم نیستم عذاب وجدان میاد سراغم. لذا باید بدو بدو هر چقدر هم کار داشته باشم برم مدتی در خدمت مادرم باشم. حتی شاید مامانو با خودم ببرم جزیره و در کنار اون کارهامو انجام بدم. خب کرونا رو چیکار کنم؟ نمیدونم گیجم عصبی ام
الان فهمیدین پریود شدم یا بیشتر نق بزنم؟؟؟؟
پانویس: کاش میشد مثل قدیما بهش زنگ بزنم و آرومم کنه. ولی دختره بهم گفت تنها دلیلی که آ باهات بوده این بوده که براش نفع داشتی. خدایا چقدر ترسناکه این حرف. مثلا روز آخری که تهران بودم تمام مدت با هم بودیم.( بماند که فقط به عنوان دوست معمولی ) اما تمام مدت با خودم فکر میکردم اگه روز تعطیلشو خواسته با من باشه شاید به خاطر اینه که میخواد خانوادشو با خودش ببره مدتی جزیره تو خونه من. یا شاید چون چشمش دنبال گوشی منه یا شاید چه میدونم. آخه مردی که بهت خیانت کنه بعدش بیاد گریه کنه و ازت یه ماه فرصت بخواد بعدش تو اون یه ماه و ماههای بعدش هیچ غلطی نکنه که هیچ به جاش بره منت کشی اون دختره رو بکنه، بعدش توی خر الاغ عاشق بهش بگی اوکی بیا دوست معمولی باشیم. بعدش اونم هی یه حرفهایی بزنه و یه کارهایی بکنه که اصلا هیچ دوست معمولی انجام نمیده... ای باباااا گیج شدم ولش کن اصلا اعصاب ندارم! خدا آخر عاقبت منو خودش به خیر کنه.

#خنده_های_آبی