مشکل اینه که خیلییییی مینویسم مثلا توی گوشیم چندین فایل نوت دارم که هی توشون مینویسم یا کلی دفتر دارم که هر توشون مینویسم. از وقتی یادمه مینویسم از بچگیام. مثلا قدیمی ترین دفتر خاطراتم مال ۳۰ سال پیشه وقتی فقط ۱۲ سال داشتم.
خب از همون موقع ها فهمیدم خیلی تنهام. فهمیدم هم صحبتی ندارم که بتونم باهاش از دردهای درونیم بگم. خب مردم حق دارن، نمیشه ازشون توقع داشت بشینن پای درددلهای من . خودشون به اندازه کافی گرفتاری و بدبختی دارن که نخوان به من گوش بدن. اما پس چرا وقتی پر از اندوه من بهشون گوش میدم؟
دیگران را هم غم هست به دل
غم من لیک غمی غمناک است...
راستی با عقل جور در میاد یه پسر ۲۷ ساله دوست دخترش رو ول کنه و تمام تعطیلات عیدشو بره تنگ دل مامانش اینا تو ی روستای کویری خاک و خلی؟!! میگه اوا خواهر نیست ولی به نظر من این رفتارش خوراکه مهرمار داره!! دلبره...