ویرگول
ورودثبت نام
خلیل
خلیل
خلیل
خلیل
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

کارگاه‌های نیمه شب

شبی در اعماقِ نیمه ­شب، در آن ساعت­‌هایی که نفسِ شب گرفته و همه­ چیز به تاریک­‌ترین و ساکت­‌ترین حالتِ خود رسیده، انگار قطاری در انتهایی‌­ترین نقطۀ یک سربالاییِ وحشتناک، بلند شدم و سروقتِ خودم رفتم که در تخت­خواب خوابیده بودم. پتوکشیده و طاق­‌باز دست­‌ها بر سینه، به وضعی مرتّب چنان خوابیده بودم که نیازی به برهم زدن و مرتّب­‌تر کردنِ آن حالت نبود. بر بالای خودم نشستم و با او صحبت کردم.

در همان حال امّا -گویی فرداروزِ همان شب بود که یادم آمد- بابابزرگم را خواب دیده بودم. گمانم گفته بود بلند شو! وقتِ سحر شده.

در آن شب امّا با خودم بیش از این‌­ها حرف زده بودم. در خواب بودم و هیچ حرکتی نمی‌­کردم و جوابی نمی‌دادم و فقط گوش می­‌کردم و این حال بهترین حالی بود که می­‌شد با خودم حرف بزنم.

سپس امّا از اثرِ آن حرف­‌ها که آن­‌شب زدم، و لاجرم از اثرِ حرف­‌های دیگری که لابد شب­‌هایی دیگر هم به همان ترتیب آمده بودم و گفته بودم، صبحِ فردا بلند شده بودم چنان که از دیروز پیرتر شده باشم. شبی تا صبح در صحبتِ آدمی تجربه کرده گذرانده بودم انگار.

معلّم روحم‌ام در خلوتی‌های نیمه شب‌ها، بسته‌ام‌اش به مرورِ ساعاتِ ادبارِ روزها. به بازیگوشیِ هفت آسمان نمی‌گذارمش برود و بچرخد.

ادبیاتداستانشبروح
۷
۰
خلیل
خلیل
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید