شبی در اعماقِ نیمه شب، در آن ساعتهایی که نفسِ شب گرفته و همه چیز به تاریکترین و ساکتترین حالتِ خود رسیده، انگار قطاری در انتهاییترین نقطۀ یک سربالاییِ وحشتناک، بلند شدم و سروقتِ خودم رفتم که در تختخواب خوابیده بودم. پتوکشیده و طاقباز دستها بر سینه، به وضعی مرتّب چنان خوابیده بودم که نیازی به برهم زدن و مرتّبتر کردنِ آن حالت نبود. بر بالای خودم نشستم و با او صحبت کردم.
در همان حال امّا -گویی فرداروزِ همان شب بود که یادم آمد- بابابزرگم را خواب دیده بودم. گمانم گفته بود بلند شو! وقتِ سحر شده.
در آن شب امّا با خودم بیش از اینها حرف زده بودم. در خواب بودم و هیچ حرکتی نمیکردم و جوابی نمیدادم و فقط گوش میکردم و این حال بهترین حالی بود که میشد با خودم حرف بزنم.
سپس امّا از اثرِ آن حرفها که آنشب زدم، و لاجرم از اثرِ حرفهای دیگری که لابد شبهایی دیگر هم به همان ترتیب آمده بودم و گفته بودم، صبحِ فردا بلند شده بودم چنان که از دیروز پیرتر شده باشم. شبی تا صبح در صحبتِ آدمی تجربه کرده گذرانده بودم انگار.
معلّم روحمام در خلوتیهای نیمه شبها، بستهاماش به مرورِ ساعاتِ ادبارِ روزها. به بازیگوشیِ هفت آسمان نمیگذارمش برود و بچرخد.
