چند سالی کنار یک تیم سوریه ای در محل کار قبلی ام کار می کردم. یک همکاری بسیار دوستانه و دوست داشتنی. سوریه پیش از شروع جنگ در بحث تولید مُد در خاور میانه حرفایی برای گفتن داشت که سایر کشور های همسایه اش به ندرت به این سطح می رسند. هرچند هنگام جنگ ورق برگشت.
چند نفرشان (آقا) به عنوان تیم مشاور به ما در ایران پیوستند. سه سالی از همکاری شان گذشت و پایان قراردادشان رسید. با دو نفرشان که حالا حسابی دوست هستم، در آن مدت بودنشان در تهران، دوستی خیلی خوبی بینمان شکل گرفت. آن زمان که از ایران می رفتند به گمانشان مثلا ترکیه گزینه بهتری از ایران چه از لحاظ کار و چه از لحاظ زندگی بود.
امروز با یکی از آن ها که یک سالی است در استانبول زندگی و کار می کند به خاطر سالروز تولدش تلفنی صحبت می کردم.
جالب بود برایم که چقدر دوست داشت در قیاس با استانبول به تهران برگردد. قبلا هم چند باری گفته بود که دلش برای آن موقع ها تنگ شده اما این بار منظورش دل تنگی و نوستالژی نبود، در مقام مقایسه حرف می زد، از تجربه های انسانی اش می گفت و اینکه ایرانی ها چه نگاه انسانی تری به آنها به چشم خارجی (کشور همسایه، سوریه) دارند.
حس خوبی برایم ساخته شد. خوب است که تجربه انسانی خوبی برای انسان های دیگر بوده ایم.
هیچوقت یادم نرود که «برای انسان گرد آمده ایم.»
