درود بیپایان
سالهاست که دیالوگ فرج تنبک زن به بازیگری اکبر عبدی در فیلم «دلشدگان» اثر ماندگار مرحوم علی حاتمی در ذهن من حک شده : « از عشق شکم شدم شاگرد چلویی»
جبر روزگار باعث شد در رشته ای غیر هنر تحصیل کنم اگرچه که تمام این سالها از هنر جدا نبودهام اما هنر آشپزی همیشه سوگلیام بوده و رقص بین بوها و مزهها و رنگها و نقشها هیچگاه از من جدا نشده است.
اما علت این که تصمیم گرفتم پا به عرصه وبلاگ نویسی بگذارم وحشتم از رشد قارچگونه شف های قلابی و اینفلوئنسرهای اینستاگرامی یک شبهای است که به نام نوآوری و خلاقیت مکتب آشپزی ایرانی را به ورطه ابتذال کشاندهاند.
مکتب آشپزی ایرانی یکی از اصیلترین و قدیمیترینهای دنیاست که متاسفانه نه تنها نتوانسته ایم آنرا به درستی به جهانیان معرفی کنیم بلکه روز به روز بیشتر به نابودی آن همت گمارده ایم.
این وبلاگ در کنار پیج اینستاگرام و کانال یوتیوب و آپاراتِ خوالیگر شیرازی؛ به تاریخ هنر آشپزی، رسپیهای منسوخ و رو به فراموشی، نکات آشپزی ایرانی، خواص خوراکهای ایرانی ، ابزار و وسایل آشپزی ایرانی و تمام آثار مکتوبِ به جا مانده از پیشینیان و نقد آنها اختصاص دارد.