ویرگول
ورودثبت نام
Elahe Khaleghian
Elahe Khaleghianسلام من الهه خالقیان هستم، اینجا نوشته‌های بلندم را با شما به اشتراک می‌گذارم..
Elahe Khaleghian
Elahe Khaleghian
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

کوچه‌ای در کودکی



-- شیدا 24 ساله سابقه اقدام به خودکشی: دو بار اولین مراجعه به کلینیک: آبان 99 تعداد جلسات درمان:7

جلسه پروسه درمان به دلیل عدم همکاری مراجع و خانواده‌اش رها شده است.

_ سبحان 27 ساله معتاد به شیشه و کراک کاندید بررسی بایپولار سابقه تجاوز توسط مراقبین اولیه از 8 سالگی تله رهاشدگی و حس عدم امنیت شدید

_ سمیرا 30 ساله ارجاع از پزشکی قانونی به دلیل از دست دادن بینایی چشم راست اصرار مراجع به ادامه زندگی با شرایط خشونت فیزیکی مراجع در دوران کودکی مورد شکنجه مادر و ناپدری قرار گرفته است آثار سوختگی‌های متعدد از آتش سیگار روی کمر و پای راست

آخرین پرونده را می‌بندم، یکی از همین روزهای پاییز بود و تازه امتحان میان‌ترم را داده بودیم که دکتر مستوفی گفت، وقتی روزت در کلینیک به پایان می‌رسد و آخرین چای را می‌نوشی تازه متوجه می‌شوی، با پرونده‌های شبیه به هم روبرو بوده‌ای؛ همان حسی که بعد از دفاع رساله دکترا به سراغت می‌آید و اگر خوب درس خوانده باشی می‌فهمی فروید، یالوم، یونگ و همه دوستان یک چیز را گفته‌اند و این همه تشریفات بی‌دلیل بوده!

فریبا گفت دکتر کیس خودشیفتگی است، آدم‌ها را با آن‌همه پیچیدگی و تمایز در یک قالب یکسان می‌ریزد، فروید کبیر را با این یونگی‌های فکل کرواتی یکی کرده! بدا به حال مراجعین آوند!

حالا شش ماه است دکتر از آوند رفته و من در اتاق او شیدا، سبحان و سمیرا را ویزیت کرده‌ام. هر بار هم بعد از جلسه همین نقاشی را با کمی اختلاف کشیدم، کوچه‌ای تنگ با سقف کوتاه، شبیه همانهایی که پشت مسجد شاه میدان نقش جهان است و بچه‌ای که وسط کوچه قایم شده، بچه ترسیده و صدای قلبش در تاریکی هم شنیده میشود، یک باریکه نور کشیده‌ام که تا وسط‌های کوچه می‌تابد، کشیدن قطره‌های اشک شیدا، زخم‌های صورت سمیرا و سبحان که خودش را خیس کرده بود، کار راحتی نبود.

دستم را سمت صورت سمیرا می‌برم، خودش را جمع می‌کند، تمام تنش می‌لرزد، حق دارد من غریبه‌ام. -نترس سمیرا جان، اومدم با هم بریم زخمت رو خوب کنیم، چشم راستش هنوز سالم است. زنی سراسیمه وارد کوچه می‌شود، از همان دور داد می‌زند: +گیس‌بریده کجا رفتی؟ سمیرا خیره نگاهش می‌کند، لب‌هایش جمع می‌شود و بغض می‌کند، قطره‌های اشک از چشم راستش روی زخم صورتش می‌ریزد. دستم را جلوتر می‌برم، سمیرا جان، من کنارتم، نمیذارم کسی اذیتت کنه، دستت رو بده به من. هوا را عمیق نفس می‌کشد و از دیوار کنده می‌شود،به سمت انتهای کوچه و جایی که زن ایستاده می‌دود، تمام کوچه پر می‌شود از صدای سیلی زن روی صورت سمیرا و صدای گریه‌ای که با دورشدنشان کمرنگ‌تر می‌شود.

دستمال را از روی میز برمیدارم و مقابل سمیرا قرار می‌دهم، همزمان در ذهنم مرور میکنم «درمانجو نباید برای گریه کردن معذب شود، از ابتدا تا انتهای زمانی که اشک می‌ریزد این فضای امن را برای او فراهم کنید.....»

صدای داد و فریاد بیرون از اتاق بالا می‌گیرد، از شدت ضربه‌هایی که به در کوبیده می‌شود بلند می‌شوم تا در را باز کنم، مأمور 110، منشی و مردی که از حرف‌هایش پی می‌برم همسر سمیرا است! منشی میان من و مرد قرار می‌گیرد.

+زن من کجااااااست؟ سمی بیا بیروووون...

-شما حق ندارید کسی رو به زور از اینجا ببرید.

سمیرا با عجله بیرون می‌آید، منشی سمیرا را به داخل اتاق هدایت می‌کند. درگیری مرد به صدای بسته شدن قفل دست‌بند به صندلی انتظار ختم می‌شود، سمیرا دوباره بیرون می‌آید، این بار با دستش اشک‌های چشم چپش را پاک می‌کند، دستبندش رو باز کنید، می‌خوام با شوهرم برگردم.

#الهه_خالقیان































































دوران کودکییونگ
۲
۰
Elahe Khaleghian
Elahe Khaleghian
سلام من الهه خالقیان هستم، اینجا نوشته‌های بلندم را با شما به اشتراک می‌گذارم..
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید