چرا از نامهای ایرانی برای نامگذاری شخصیتهای داستان استفاده نشده است ؟

سه ماه پس از حضور اولین جلد از کتاب محاکمه عادتها در ایران می گذرد و تا کنون بیش از یکصد مورد انتقاد از این کتاب دریافت شده است . خیلی از آن انتقادها بجا بوده ، که در ویرایش چاپ چهارم اعمال خواهد شد و بعضی از انتقادها ، نیاز به توضیح دارد که سعی می شود از این پس به آنها بپردازیم .
یکی از مهمترین و پر تکرارترین انتقادهای دریافتی مربوط به اسامی است .
همانطور که می دانید جهت نامگذاری در کتاب محاکمه عادتها ، از نامهای خارجی استفاده شده است . چارلی ، الیزابت ، دریک ، آلفرد و حتی قاضی دادگاه بنام قاضی سباستین
این باعث شده که عده ایی از منتقدین عزیز به این موضوع خرده بگیرند و بگویند چرا یک نویسنده ایرانی نباید از اسامی ایرانی استفاده کند ؟!
و اما دلیل من :
ما در ایران هیئت منصفه نداریم !
همه می دانیم که در سیستم قضایی ایران مثل کشورهای اروپایی چیزی تحت عنوان هیئت منصفه وجود ندارد . بنابراین ماهیت داستان محاکمه عادتها در اتمسفر غربی رخ می دهد و از اساس طرح استفاده از اسامی ایرانی موضوعیت ندارد
اما حالا بیائید و فکر کنیم که از اسامی ایرانی استفاده می کردیم .
در قسمتی از داستان باید می گفتیم :
قاضی منصوری به وکیل حشمتی گفت : شما چه دفاعی از مغز محمود دارید ؟!
آنگاه مریم از جای خود بلند شد و گفت : . . .
بنظر شما این ایده دلچسبی است ؟!
بماند که در صورت استفاده از اسامی ایرانی ، قطعا عده ایی به استفاده از اسامی ایرانی در کتاب خارجی انتقاد می کردند و می گفتند :
ای کاش نویسنده از اسامی خارجی استفاده می کرد تا داستان مصنوعی به نظر نرسد . .
بنابراین بهتر است ما درون را بنگریم وحال را
نی برون را بنگریم و قال را
بهتر است مسیر انتقادها را به سمت محتوی داستان و مفهوم آن تغییر دهیم !
و سوال کنیم آیا اساسا این کتاب حامل یک پیام بوده است یا خیر ؟