وقتی نظامهای بروکراتیک و نظماندیشیهای دنیا با لحظات دراماتیک و مرزی زندگی برخورد میکند، لحظات عجیبی خلق میشود، لحظاتی که هم کمدی دارد و هم تراژدی.
مثلا زمانی که با کارگزار بیمه بر سر تعهدات بیمهای برای زمان فوتت صحبت میکنی
یا وقتی میخواهی کمکهزینه کفن و دفن را از تامین اجتماعی بگیری و یکی از مدارکت ناقص است
یا برای خودت قبر پیشخرید میکنی و میزان افزایش سرمایه را محاسبه میکنی
یا وقتی در جنگ، بین دنیا و آخرت در حال تابخوردنی ولی باید برای مدت نامعلوم برنامهریزی و سازماندهی کنی
این وقتها، که بین عقل معاش و حال ممات معلقی، و نمیدانی باید به زندگی برگردی یا برای مرگ آماده شوی، دنیا شبیه شوخی میشود، اما شوخیای که درونش هستی و چدیجدی رویت اثر میگذارد.
مثلا گزارش مفصلی وجود دارد از افرادی که به شرایط مرزی رسیدهاند و خودکشی کردند، اما خودکشی ناموفق؛ و سالها با آسیبهای جدی جسمی و روحی آن دسته و پنجه نرم میکنند؛ نتیجه یک تصمیم غلط (یا ناقص) در شرایط مرزی که شوخی دنیا را چدی کرده است.
برای همین، با این موارد که برخورد میکنم این دوگانهها در ذهنم میچرخد و گاهی نمیدانم باید به کدامسو غلطید؛ بین نظم و بینظمی، پروتکل و رهایی، بروکراسی و آنارشی، محاسبهگری و بیخیالی، عقل و احساس و...
اگر میشد این دو عینک متصاد را همزمان به چشم زد، و مثل این عینکهای قرمز و آبی، جهان را سهبعدی دید احتمالا تصمیم راحتتری میگرفتیم.
