تا حالا شده به خیال خودتون کار خوبی کنید اما بعدش حس بدی داشته باشید؟ مثلا به کسی کمک مالی کنید بعد متوجه بشید که خود اون فرد سیستم پس‌انداز و سرمایه‌گذاری برای خودش داره و هر ماه قبل از هر هزینه، درصدی از حقوقش رو یا طلا میخره یا سهام و هر وقت کم میاره میدونه که شما اضافه درآمدتون رو دم دست نگه داشتید، میاد سراغتون...وقتی این اتفاق چندبار تکرار بشه چه احساسی بهتون دست میده؟ سوءاستفاده؟!
یا مثلاً افرادی رو اطرافتون دارید که وقتی با آب و تاب از فلان دوره آموزشی که دیدید و براتون مفید بوده حرف می‌زنید، میگن ما حوصله و وقت دوره دیدن نداریم، تو نکات مهمش رو بهمون بگو.. در چنین حالتی چه حسی بهتون دست میده؟ جاده صاف کن؟!
اینکه همیشه آدم مهربونه و کمک‌کنندهه باشید و لقب رابین هود رو به یدک بکشید بعد از یه مدت چه حالی بهتون میده؟!
اگر حس می‌کنید ازتون داره سوءاستفاده میشه، شاید وقتشه حد و مرزهاتون رو بشناسید و به رسمیت بشناسید.
داشتن حد و مرز، شما رو آدم بده نمیکنه بلکه از روان خودتون در بلندمدت حفاظت میکنه.
یه دوستی می‌گفت: "تو مسئول حل مشکلات دیگران نیستی! تو به جای دیگری نمیتونی راه بری! میتونی کنارش باشی ولی اجازه بدی خودش راه بره"
شما کجاها با توهم "کمک کردن" به جای دیگری راه رفتید و بارش رو به دوش کشیدید؟! دیگه نکنید.
