دایی جان، باشد که شَبت سرشار از آرامش و دور از نگرانی باشد؛ از دور محو تماشای دریایی می‌باشم که بدون شما، پاسدار جشن آبانگان هستند. من ماندم آنجا و دنیایی از دو دلی که آیا خوش‌حال باشم و بپیوندم، یا بدحال و ترشرو؟
هر لحظه‌ای از این روزها، آب روان را می‌بینم، طوری دلتنگت می‌شوم که نمی‌توانم با دست خود به فراموشی بسپارم، دایی.
کاش پیش از رخداد، مهلتی داشتم که حتی از راه دور، صدایت را بشنوم، محکم دست بدهم و یه دل سیر ناگفته‌ها را بگویم؛ دریغ از اینکه دیر شد... رفتنی شدی، ما شرمنده شدیم. ای کاش نمی‌شد.
از سرنوشت خویشاوندانت نگران نباش، بی‌شک می‌توانند سرپا شوند و نیرومند ادامه دهند. به حدی در این روزگار از کمبود سرافرازی توانمند، که پیروزتر از دیروز پیشروی کنند.
آسوده بخواب که ما تکیه‌گاه داغدارانیم دایی؛ به یاد عزتت گام برمی‌داریم و دوستت داریم. روحت همیشه شاد و خشنود باشد.
خواهرزاده‌ی جوانت، مشرف دل‌های خاموش.
۱۴۰۵/۸/۴
