یه‌ جای دیگه

می‌تونید این داستانک را بشنوید.

همه‌ چیش یکهو عوض شده بود. روزها و دقایقش رنگ و روی دیگه‌ی گرفته بودند.  دیگه هیچ چیزش اونجوری که قبلا بود نبود. حتی توضیح دادن این وضعیت براش سخت بود. انگاری یه روز صبح از خواب بیدار بشی ببینی اونجایی که خوابیده بودی از خواب بیدار نشدی. ببینی یه جای دیگه‌ای، یه اتاق دیگه روی یه تخت دیگه، توی یه حال و هوای دیگه. متوجه بشی تو اون آدمی نیستی که خوابیده بود و حالا داره بیدار می‌شه. یادته یکی دیگه بودی وقتی دیشب خوابیدی. اما حالا یکی دیگه هستی که بیدار می‌شی. انگار یه روز صبح همه چی عوض بشه، اما خیلی هم به روی خودت نیاری. بشینی توی تخت، دور و اطرافت را ببینی، متوجه بشی که اینجا همون جای دیشب نیست، این آدمی که کنارت خوابیده همون دیشبی نیست. از تخت بیای پایین، بری جلوی آینه خودت را ببینی بفهمی یکی دیگه است زل زده توی چشمات. اما خیلی هم شوکه نشی سریع قبول، کنی بپذیری و کنار بیای و بگی خب همینه دیگه کاریش نمیشه کرد و حتی یه ذره هم دلت تنگ نشه واسه خودت. واسه اونی که تا دیشب بودی. واسه اونجایی که بودی، حال و هوایی که توش بودی، واسه آدمایی که باهاشون بودی. سرتو بندازی پایین و توی این وضع جدید بری جلو بی آنکه حتی چیزی از کسی بپرسی، یا سعی کنی یا کاری بکنی برای اینکه سر در بیاری. خودت را شل کنی تا دقایق ببرند هرجا که خواستند. دقیقاً همچین حسی داشت. همه چی تغییر کرده بود و اون خیلی ملو و آروم باهاش کنار اومده بود و پذیرفته بود. بچه‌هاش، شوهرش، دوستانش، اقوامش، همکاراش همه عوض شده بودند. رفتار و صدا و شکل و شمایل همه‌شون عوض شده بود. می‌ترسید از اونا بپرسه که آیا همه چی برای اونا هم عوض شده یا نه؟ فکر می‌کرد شاید نباید درباره‌ی این موضوع چیزی بگه. شاید اونا متوجه نشده باشند که همه چی عوض شده. فکر می‌کرد باید صبر کنه تا شاید سرنخی چیزی پیدا بکنه، یا یه وقتی یه جایی یه جوری متوجه بشه که چه اتفاقی افتاده. البته مدتی بعد که گاهی به وضعیت جدیدش فکر می‌کرد،  تعجب می‌کرد که چرا انقدر راحت پذیرفته بود و کنار اومده بود؟ مگه می‌شه آدم یکهو خودش رو در یک جا و وضع دیگه ببینه اما آشفته نشه، به هم نریزه، دیونه بازی در نیاره؟ دیده بود همه برخوردشون عادیه. بهش میگن مامان، عزیزم، خاله جون، عمه جون، خانم جون، خانم مدیر. این واژه‌ها عوض نشده بودند، سر جاشون مونده بودند. شاید فقط واژه‌ها عوض نشده بودند. هرچند نوع بیان و میزان صداقت و حس و حال‌های پشت اونها هم تغییر کرده بود، اما همون‌ها بودند، مامان مامان بود دیگه. تا روز قبل از اینکه همه‌چیش عوض بشه، دو دختر و یه پسر با یه قد و قواره و هیکل دیگه بهش می‌گفتند مامان، حالا سه آدم متفاوت بهش می‌گفتند مامان. حدس زد شاید مقهور قدرت واژه‌ها شده، چون جایگاه و موقعیتی که براش ایجاد کرده بودند اگرچه متفاوت با وضعیت قبلیش اما در همان حد و اندازه بود. برای همین کنجکاویش فقط توی تنهاییاش بود و اون طرفتر نمی‌رفت. فقط اون لحظات بود که گاهی به خودش می‌گفت کاش از خود قبلیم و وضعیت قبلم یه خبری می‌گرفتم.  اما، حتی نمی‌دونست کجا و چه جوری باید خبر بگیره. برای همین با این وضعیت جدید همراهی می‌کرد و ادامه می‌داد.