پیکاسو اومده بود دم موزه هنر و شروع کرده بود به عربده‌کشی که اینا کارای من را کپی کردند، آویزون کردند، به خلق‌الله نشون می‌دند و جار می‌زنند که کارهای پیکاسو را آوردیم. ازدحام آدمایی که دورش جمع شده بودند عملا راه ورود موزه را بسته بود و کسی رغبت نکرده بود بره داخل. اونی که می‌گفتند کاراش توی موزه به نمایش گذاشته شده داشت داد می‌زد که اینا کارای من نیستند، همه‌شون کپی‌اند. موزه‌ای‌ها تا به خودشون بیان و بفهمند چی شده و چیکار باید بکنن جمعیت زیادی جمع شده بود. زنگ زده بودن مسئولاى بالادستی و پلیس و کی و کی. طولی نکشیده بود یه ماشین پلیس اومده بود دم در موزه و افسری جدی اومده بود ببینه ماجرا چیه. از توضیحات دو سه نفری که با آب و تاب جریان را تعریف کرده بودند زیاد چیزی دستگیرش نشده بود. گفته بود الان اگه کسی شکایت داره بگه تا من صورت‌جلسه‌ش کنم. مردم راه باز کرده بودن تا دم در شیشه‌ای و افسر پلیس را رسونده بودند پیش پیکاسو. بهش گفته بود اگر شکایت داره بگه تا صورت‌جلسه‌ش کنه. پیکاسو هم گفته بود «من حوصله کاغذبازی و پیگیری‌های بعدیش را ندارم. حرفم واضحه این نمایشگاهی که به اسم من تبلیغ شده را ببندید.» پلیس بهش گفته بود، خب بره به رئیس موزه بگه، چرا ملت را دور خودش جمع کرده؟ بعد براش توضیح داده بود که اگه الان یکی بزنه یه شیشه را بشکنه، یا دعوایی چیزی بشه بین مردم، اون مقصّره، یعنی پیکاسو. اونم گفته بود: «من که نگفتم ملت بیان وایستن. برن اصن، واسه چی وایستادن. نیومدم که سردسته راهپیمایی و شورش بشم.» پلیس گفته بود: «اگه شکایتی ندارین پس من میرم.» اون نگهبان دم در موزه که تا اون موقع صمُم‌بُکم* ایستاده بود و تنها چیزی که گفته بوده همون موقع که پیکاسو تازه از راه رسیده بوده، بهش گفته بود «من کارهای نیستم و یه نگهبان ساده‌ام و اصلا از نقاشی هم سر در نمیارم»، یکهو گفته بود: «ما شکایت داریم.» پلیس نگاهی بهش انداخته بود و پرسیده بود: «ما یعنی کی؟» نگهبان گفته بود: «ما موزه‌ای‌ها. موزه شکایت داره.» پلیس گفته بود: «چه شکایتی؟» نگهبان جواب داده بود: «این آقا اختلال تو کار ما ایجاد کرده، جلوی بازدیدکننده‌های ما را گرفته و نذاشته کسی بره داخل.» پلیس کلاسورش را باز کرده بود و گفته بود: «بسیار خب، همینو می‌نویسم.» پیکاسو تا این را دیده بود از کوره در رفته بود. گفته بود: «اینجوریه؟ اصلا من شکایت دارم. آقای پلیس اینا از اسم من سوءاستفاده کردن و دارن بلیط می‌فروشن، کلاهبردارن.» افسر پلیس گفته بود: «لطفا یکی‌یکی، من همه را صورت‌جلسه می‌کنم، نگران نباشید.» پیکاسو گفته بود: «ولی اول شکایت من را بنویسید.» نگهبان گفته بود: «ما زنگ زدیم پلیس بیاد آقای پیکاسو، شما اگه می‌خواستید همون اول پلیس خبر می‌کردید.» پلیس گفته بود: «فرقی نمی‌کنه. در برابر قانون اول و دوم نداریم، به شکایت هر دوتون به یه اندازه توجه می‌شه.» بعد فرم‌ها را پر کرده بود، در برگه‌های هر کدوم هم چند خطی توضیحات نوشته بود و گفته بود: «می‌برم کلانتری و ثبتش می‌کنم، تمومه.» پیکاسو گفته بود: «یعنی چی تمومه؟ یعنی دیگه اینا به اسم من نمایشگاه برگزار نمی‌کنن؟» پلیس گفته بود: «اینو من تشخیص نمی‌دم. من مجری قانونم، باید قاضی دستور بده.» پیکاسو پرسیده بود: «خیلی طول می‌کشه؟» پلیس گفته بود: «فردا یه سر بیایید کلانتری محل، خیلی دور نیست. انتهای همین خیابونه، شماره پیگیری شکایتتون را بگیرید و دو سه روز یه بار زنگ بزنید ببینید توی چه مرحله‌ای هستش.» پیکاسو گفته بود: «یعنی تا اون موقع اینا تابلوهایی که از آثار من کپی کردن را همچنان به اسم من به نمایش می‌ذارن؟» پلیس گفته بود: «بله، چون هنوز حرف شما ثابت نشده.» پیکاسو گفته بود: «به کی باید ثابت کنم؟ ثابت می‌کنم، اصل کارا خونه است، خودتون بیایید بریم ببینید.» پلیس گفته بود: «نه، به من نباید ثابت کنید.» پیکاسو پرسیده بود: «پس به کی ثابت کنم؟» پلیس گفته بود: «به قاضی.» پیکاسو عصبی شده بود و سعی کرده بود راهش را از بین جمعیت باز کنه و بره و زیر لب غر زده بود «مسخره کردید من رو.» یکی که معلوم نبود کی بوده از بین جمعیت گفته بود: «آقای پیکاسو به ما ثابت کنید.» پیکاسو بلند گفته بود: «هر کی دلش می‌خواد با من بیاد اصل کارهام رو نشونش بدم.» بین جمعیت ولوله‌ای افتاده بود، یه عده در دَم پشت سر پیکاسو راه افتاده بودند، چند نفری بعد از کمی تعلل تصمیم گرفته بودند و دنبالش رفته بودند. عده‌ای هم مونده بودند توی محوطه و در مورد اتفاقی که افتاده بود حرف زده بودند. پلیس کلاسور به دست هم رفته بود سمت ماشینش. هوا رو به تاریکی رفته بود. چند دختر و پسر جوان وارد محوطه شده و بی‌خبر از ماجرا رفته بودند سمت گیشه‌ی فروش بلیط.
*صم‌ٌبکم
