میتونید این مطلب را بشنوید
خیلی از تکنیکهای کسبوکار و مدیریت محصول انگار از دل داستانها و نمایشنامهها اومدند بیرون و شباهت زیادی با اونا دارند. بعضیهاشون حتی الهام مستقیم گرفتند. توی یه سری پست میخوام برم سراغ همین ارتباطهای جالب بین ادبیات و هنر با دنیای بیزینس (البته نه اونایی که مستقیم درباره کسبوکار هستند).
برای شروع میرم سراغ یکی از معروفترین صحنههای نمایشنامهی هملت شکسپیر: نمایش «تلهموش»
ماجرا چیه؟
هملت از طریق روح پدرش میفهمه که عموش کلادیوس با ریختن سم تو گوشش، پدرش رو کشته و تاج و تخت و حتی مادر هملت رو مال خودش کرده. هملت میخواد انتقام بگیره، ولی یه شک بزرگ داره: نکنه روح اشتباه کرده باشه؟
پس چیکار میکنه؟ از یه گروه بازیگر دورهگرد میخواد صحنهای خاص را در حضور شاه یعنی عموش بازی کنند؛ همون صحنه ریختن سم تو گوش (صحنهی قتل گونزاگو که خودش میگه صحنهی تلهموش). وقتی بازیگرا اون صحنه را اجرا میکنند، کلادیوس از کوره در میره و سالن رو ترک میکنه. همونجا شک هملت به یقین تبدیل میشه و میفهمه عموش واقعا قاتله.
هملت نمیخواست یه تئاتر کامل اجرا کنه. فقط میخواست فرضیهش رو با یه تست کوچیک چک کنه و ببینه طرف مقابل چه واکنشی نشون میده.
این دقیقا همون کاریه که ما امروز با MVP انجام میدیم:
فرضیه: هملت فکر میکرد کلادیوس قاتله. کسبوکارها هم یه فرضیه دارند و باید تستش کنند.
نسخه خیلی ساده (MVP) : هملت فقط یه صحنه کوتاه آماده کرد، نه یه نمایش دو ساعته. در بیزینس هم محصول کامل ارائه نمیشه؛ یه نسخه حداقلی کافیه برای سنجش بازار.
بازخورد واقعی: هدف هملت دیدن واکنش کلادیوس بود. هدف MVP هم دیدن رفتار واقعی کاربره، نه حدس و گمان.
تصمیم بعدی: با دیدن واکنش کلادیوس، هملت مسیرش رو انتخاب کرد، تصمیمش برای انتقام قطعی شد. تیم محصول هم با دیدن بازخوردها تصمیم میگیره ادامه بده، تغییر مسیر بده یا کلا بیخیال شه.
شکسپیر چهارصد سال پیش، خیلی پیشتر از تولد مفاهیم مدرن مدیریت محصول شک هملت رو با روشی برطرف کرد که امروز یکی از تکنیکهای اصلی اعتبارسنجی در استارتاپها و کسب و کارهاست.
اگه رمان، فیلم یا نمایشنامه دیگهای به ذهنتون میرسه که میشه به دنیای استارتاپ و مدیریت محصول ربطش داد برام بنویسید؟
