ویرگول
ورودثبت نام
کیوان فهیمی
کیوان فهیمیمن راویتگرم، اغلب کلماتم را در تن داستان‌ها جا می‌ذارم.
کیوان فهیمی
کیوان فهیمی
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

همه‌چیز خوری

می‌توانید این داستان را بشنوید

پایه‌های صندلی دوم را که خوردم تازه حس کردم کمی سیر شدم. خوردن میز چندان چنگی به دل نزده بود. خیلی خشک بود. چوبش نئوپان پرس شده بود. معلوم نبود چه آت و آشغالی را ریز ریز کرده و بعد دوباره تنگ هم پرس کرده‌بودند. اما از سر ناچاری چند تکه‌ای از میز را هم خورده بودم. گرسنگی که از سرم افتاد دوباره رفتم سر وقت قفسه‌ی کتاب‌ها. باید کتاب‌های خوانده شده را پیدا می‌کردم و کنار می‌گذاشتم. برای بار سوم داشتم چک می‌کردم. تقریباً هرچی خوانده شده بود را قبلاً خورده بودم. اما باز امیدوار بودم که ممکن است چندتایی خوانده‌شده همچنان در این قفسه ها باشد. حدسم درست بود. سه تا کتاب قبلا خوانده شده پیدا کردم. راه چاره‌ این است خواندن کتاب‌ها را از سر بگیرم. کم هم نیستند. برای حدود یک سال کتاب دارم. کمدهایشان هم هست. اگر بتوانم به ریتم درستی برسم نیازی نیست چهارتا کمد کتابخانه‌ی بزرگ داشته باشم. سه‌تایشان را می‌خورم، البته با کتاب‌های داخلشان و تنها یکی می‌ماند با کتاب‌های خوانده نشده‌ی داخلش. اگر آنها را هم با یک ریتم درست بخوانم و بخورم جای خالیشان را می‌توانم با کتاب‌های جدید پر کنم. هم از کتاب خواندن نمی‌افتم و دور نمی‌شوم هم کتاب خوردن. حداقلش این است خوراکی لذیذی که دوستش دارم همیشه در دسترسم خواهد بود. دسته صندلی و چوب لباسی و قالی هم خوشمزه‌اند. اما فعلاً به آنها نیاز دارم. برایم مهم است خانه‌ام خلوت نباشد. و البته دوست ندارم کارم به خوردن در و پنجره و دیوارها بکشد. سرافکندگی آدم‌هایی که تا خوردن سقف و دیوار خانه‌هایشان پیش‌رفته‌اند را بارها در اخبار دیده‌ام. از طرف دیگر، جبران همه این‌ها کار آسانی نیست، چون با در نظر گرفتن این واقعیت که هم‌زمان باید چیزهایی هم برای خوردن پیدا کنم کار پیچیده‌تر می‌شود. یعنی باید هم دوباره فکری برای سقف و در و دیوار خانه بکنم، هم به چیزی برای خوردن. معروف است می‌گویند کسایی که تا خوردن در و دیوار خانه‌شان پیش می‌روند کنترل خوردن از دستشان خارج می‌شود. حتی شنیده‌ام دولت یواشکی زیرنظرشان می‌گیرد. چون ممکنه کارشان به خوردن وسایل عمومی برسد. کم‌ هم نیستند. بارها همه‌مان دیده‌ایم که چطوری بعضی‌ها را در حال خوردن صندلی‌های پارک، تیر چراغ برق، مجسمه‌های وسط میدان‌ها، درختان کنار خیابان یا حتی اتوبوس‌های شهری دستگیر کرده‌اند. در مورد اینها اطلاعات زیادی هم داده نمی‌شود. معمولاً فقط خبر دستگیریشان منتشر می‌شود. از پیشینه و حجم چیزهایی که خوردند و اینکه چه‌جوری به چنین روزی افتادند چیزی گفته نمی‌شود. اما بعضی‌ها معتقدند این آدم‌ها همان‌هایی هستند که از در و دیوار خانه خودشان شروع کردند و بعد به خوردن اموال عمومی روی آوردند.

این چند وقت که من بی هیچ کنترلی تمام کتاب‌های خوانده شده، بشقاب‌ها و قاشق‌ها و ظرف و ظروف دست نخورده‌ی آشپزخانه، صندلی و میز مطالعه، جاکفشی قدیمی و یک سری خرت و پرت دیگه‌ام را خوردم ترس برم داشته که ممکنه است دچار این عادت و مرض خوردن بی‌وقفه شوم و حتی به در و دیوار خانه خودم هم رحم نکنم و در نهایت کارم به خوردن در و دیوار شهر برسد. معلوم نیست چه بلایی به سرم می‌آید. می‌گویند وسط بیابانی که اصلا نمی‌شود خاک و ریگش را خورد رهایت می‌کنند و باید خداخدا کنی باد خار و خاشاک و چوب خشک و آت و آشغال با خودش بیاورد تا از گرسنگی نمی‌ری.

E:\K1 SOUND\OK

داستان کوتاهادبیاتنویسندگیداستانکروزمرگی
۲
۰
کیوان فهیمی
کیوان فهیمی
من راویتگرم، اغلب کلماتم را در تن داستان‌ها جا می‌ذارم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید