بسیاری از مفاهیم و موضوعات مدیریت و کسب و کار انگار مستقیم از دل آثار ادبی و نمایشی بیرون اومدند. توی یه سری پست میخوام چند تا از این آثار را با هم مرور کنیم و ببینیم چطور به دنیای بیزینس ربط پیدا میکنند. این پست دومه و سراغ یکی از نمایشنامههای کلاسیک میرم: ادیپ شهریار اثر سوفوکل.
داستان چیه؟
شهر تِب (تبای) درگیر یه طاعون مرگباره. مردم و کاهنان میرن سراغ شاه محبوبشون، ادیپ، و میگن: تو که قبلاً با حل معمای ابوالهول (اسفینکس) ما رو نجات دادی، دوباره کاری بکن. ادیپ دستور میده ریشهی بلا پیدا بشه. خدایان میگن تا قاتل شاه قبلی (لائوس) پیدا و تبعید نشه، طاعون تموم نمیشه. ادیپ شروع میکنه به جستجو برای پیدا کردن قاتل. پیشگوی نابینا، تیرزیاس، رک و پوستکنده بهش میگه: گناهکار اصلی خودتی.
ادیپ عصبانی میشه و فکر میکنه کرئون و تیرزیاس دسیسه کردند تا از قدرت برکنارش کنند. اما وقتی به ناچار با حقیقت روبهرومیشه، میفهمه سالها پیش مردی که سر راهش به تب کشته، لائوس و در واقع پدر خودش بوده و بعد از حل معمای ابوالهول با بیوهی لائوس (یعنی مادر خودش) ازدواج کرده و فرمانروای شهر شده. پس میفهمه که عامل طاعون خودشه.
حالا این چه ربطی به مدیریت داره؟
وضعیتِ خیلی از مدیران سازمانها شباهت عجیبی به ادیپ داره. وقتی بحرانی پیش میآد، اولین واکنششان اغلب انکار و جستجوی مقصر بیرونیه: بازار، رقبا، کارمندا یا شرایط. کمتر پیش میآد مدیری اول به خودش و تصمیمهایی که گرفته نگاه کنه. در حالی که خیلی وقتها ریشه اصلی مشکل، درست در رویکرد و انتخابهای خود مدیر پنهان شده.
از طرف دیگه، مشکلات سازمانی معمولاً نتیجه تنها یک عامل نیستند. ساختار کل سیستم و نحوه تعامل آدمها با هم، مشکلات رو میسازند. ادیپ فقط دنبال یک قاتل مشخص در بیرون از خود میگشت، در حالی که خودش هم بخشی از سیستم بود و تصمیمهای گذشتهاش کل دردسرهای پیش اومده برای شهر رو شکل داده بود.
بعضی مدیران هم به خاطر کمبود خودآگاهی، تکبر یا ترس از شکست، ناخواسته بحران را بدتر میکنند. آنها فراموش میکنند که نگاه و رفتارشان، واقعیت سازمان را میسازد. ادیپ در مواجه با واقعیت اون را دسیسه کرئون و تیرزیاس میدونست. تا وقتی مدیر خودش را بیرون از مشکل ببینه، همچنان بخشی از مشکل باقی میمونه.
در نهایت، درس اصلی ادیپ برای دنیای مدیریت ساده اما سخته. رهبر برای حل بحران سازمان، اول باید به درون خودش نگاه کنه و مسئولیت تصمیمها و نقاط کور خودش را بپذیره. درست مثل ادیپ که برای نجات شهر، مجبور شد در نهایت حقیقت تلخ را در وجود و اقدامات گذشتهی خودش پیدا کنه.
شما چی فکر میکنین؟ تو تجربهتون پیش اومده با مدیری مواجه بشید که همهچیز را به بیرون نسبت بده؟
