ویرگول
ورودثبت نام
کیوان فهیمی
کیوان فهیمیمن راویتگرم، اغلب کلماتم را در تن داستان‌ها جا می‌ذارم.
کیوان فهیمی
کیوان فهیمی
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

حنجره‌ی جا مانده در تن

می‌تونید این داستانک را بشنوید

سرِ بریده‌م روی سینه‌م بود. در فاصله‌ی دو متریم، دورتا‌دور آدم ایستاده بود و داشتند توی گوش هم پچ‌پچه می‌کردند. سرم روی سینه‌م به سمت راست صورتم خوابونده شده بود. مژه‌هام با خونِ خشک‌شده تقریبا به‌هم چسبیده بودند. نصف چشم راستم در خونِ دلمه‌بسته‌ی روی سینه‌ام فرو رفته بود. جماعت روبه‌روم را تار می‌دیدم. کمی پلک‌هام را به هم زدم و زور زدم بازشون کنم، اما بی‌فایده بود.

دستام سنگین بود؛ انگار آهنی از میانشون رد شده بود و اجازه نمی‌داد تکون بخورند. انگشتام را آروم چند بار خم و راست کردم. هرطور که بود دستام را یواش از زمین جدا کردم و به چشمام رسوندم تا خونِ خشک‌شده روی مژه‌هام را پاک کنم. همهمه افتاد توی جمعیت. سریع چشمامو باز کردم. جماعت اطرافم یک متری به عقب رفته بودند. با هر دو دست سرم را گرفتم. سنگینی دستام باعث می‌شد نتونم سریع تکونشون بدم. آروم‌آروم سرم را ایستاده روی سینه‌م قرار دادم. یک بار دیگه چشمام را مالیدم تا بهتر ببینم. با دستام که حالا راحت‌تر حرکتشون می‌دادم، دو طرف سرم را گرفتم، کمی بلندش کردم و به اطراف چرخوندم. حالا مردم را واضح‌تر می‌دیدم. چهره‌هاشون پر از یه ترس عجیب بود. هیچ‌کس حرف نمی‌زد، همه خیره به من با دهن‌هایی باز مونده بودند. سرم را که کامل چرخوندم، کودکی پنج‌شش ساله را دیدم که در چند قدمی من نشسته بود. سرش کمی کج، بدون هیچ وحشتی توی صورتش و خیلی بی‌خیال نگام می‌کرد. وضعیتم نه اون را ترسونده بود و نه متعجب کرده بود. سرم را روبه‌روی اون روی سینه‌م گذاشتم. لبخند زدم و چشمکی بهش زدم. کودک تکونی خورد و اونم لبخند زد، کمی هم خجالت کشید. لبخندش را دوست داشتم.

دهن باز کردم تا بپرسم اسمت چیه؟ اما چیزی جلوی گلوم را گرفته بود. توان سرفه کردن هم نداشتم. حس کردم خونِ دلمه شده روی سینه‌ام جلوی گلوم را گرفته. سرم را با دستام جابجا کردم و روی شکمم که کمتر خونی بود گذاشتم. کمی بهتر شد، اما صدام درنمی‌اومد. حنجره‌م توی اون بخش از گردنم که به تنم وصل بود جا مونده بود. حرف که می‌زدم صدام خفه بود؛ مثل کسی که آروم توی گوش یکی دیگه حرف می‌زنه. کودک فهمید که می‌خوام چیزی بگم. بی‌آنکه بترسه نزدیک شد و گوشش را به دهنم نزدیک کرد. پرسیدم: «من از کی اینجا افتادم؟» از پرسیدن اسمش منصرف شدم. دهان کوچیکش را سمت گوشم آورد و درست مثل خودم آروم توی گوشم گفت: «نمی‌دونم، اما صبح زود که مردم اومدن بیرون، شما را دیده بودند که افتادی اینجا.»

پرسیدم: الان ساعت چنده؟

گفت: نزدیک ظهر.

پرسیدم: پس چرا کاری نمی‌کنند؟ چرا پلیس خبر نکردند؟ چرا من را نمی‌برند خاکم کنند؟ چرا از اینجا جمعم نمی‌کنند؟

گفت: آخه جز تو ۱۰ نفر دیگه سرشون بریده شده و گوشه و کنار شهر افتادن.

گفتم: چرا آخه؟ کی این کار را کرده؟

گفت: نه مردم و نه پلیسا نمی‌دونن.

کمی مکث کرد و بعد گفت: پلیس گفته کسی بهتون دست نزنه و نزدیکتون نشه.

گفتم: خب این‌جوری که خیلی بده؛ افتادم وسط خیابون.

پرسید: خودت یادت نیست کی سرت را بریده؟

گفتم: نه، دیشب مثل همه شب‌های دیگه رفتم توی تختم و خوابیدم؛ چشم که باز کردم دیدم اینجام.

گفت: ولی من می‌دونم.

گفتم: پس چرا به مردم و به پلیس نمی‌گی؟

گفت: نمی‌تونم!

عکس از پینترست (tuale67)
عکس از پینترست (tuale67)

داستانکداستان کوتاهسوررئالیسمادبیاتنویسندگی
۱۲
۰
کیوان فهیمی
کیوان فهیمی
من راویتگرم، اغلب کلماتم را در تن داستان‌ها جا می‌ذارم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید