نقش

ابر آمد و سیاه را خواست رد شود

گفت تو هم باایستد

مگه جای کسی را گرفتی

باد آمد خواست رد کند

گفت آرام

مگر در رد کردن

در همجمه ها

قوغاها که به پا میکنی چه دارد برایت

آفتاب آمد گفتند بر تاب

بسوز که سهم سوزنده تو

زندگی می شود

نیست هم اگر کنی

زیباست

شعاع تیغ بهت تو همه آن خلوت را عیان می کند

همه نشستند

در قصه ناز عصر در سایه صمیمیت آنچه که مهمانش خدا بود

ساده بی ریا

هرکس جای خود

هر کس نقش خود

..................

@keivanforkeivan