
***دیدن***انتظار*
در خفا بردم همه افکار به نهان
ای که نیست میکنم از روی همه آنچه به ذهن
یا به دل میدارم
آنکه میبینم از خود و او
هیچ نگویم
هیچ
هیچ گفتن، بهتر به هیچ بودن.
این دیدن
من...
باور خالی است
یا که نه؟
یک هجمه از آن زندان نگفتن هاست
باورم... این است ،
همین،
این همه شعبده ها
قلقه ها که میکند هر دم با من
تصویری از یک مزرعه
یک گندم زار
روزی از باران حضورت
یا که سپیدی برف نگاه است
اینجا
باور من با تو بگوید هردم
ای که هیچم
و
همه چیز
تو برسان پیغامی از آن
ناگفته های دلم
......................................
دی 1400