مدت‌هاست به یک سؤال فکر می‌کنم:
آدمی در این دنیا چه چیزی از خودش به جا می‌گذارد؟
خانه‌ای که ساخته؟
پولی که به دست آورده؟
فرزندی که بزرگ کرده؟
نامی که دیگران به خاطر سپرده‌اند؟
شاید همه این‌ها بخشی از پاسخ باشند، اما هیچ‌کدام برای من کافی نیستند.
گاهی فکر می‌کنم زندگی شبیه راه رفتن روی شن‌های ساحل است. چند قدم برمی‌داری، رد پایت می‌ماند؛ موجی می‌آید و همه چیز را پاک می‌کند.
پس مسئله شاید این نباشد که چقدر زندگی کرده‌ایم؛ مسئله این است که چه چیزی از زندگی ما ارزش ماندن داشته است.
من ۴۴ ساله‌ام و تازه فهمیده‌ام که «دیر شروع کردن» همیشه به معنای دیر رسیدن نیست.
گاهی آدم سال‌ها زندگی می‌کند، تجربه جمع می‌کند، شکست می‌خورد، اشتباه می‌کند، از خودش می‌پرسد، دوباره بلند می‌شود و تازه در میانه راه می‌فهمد که چیزی برای گفتن دارد.
چیزی که شاید ارزش نوشتن داشته باشد.
من نمی‌خواهم فقط مصرف‌کننده جهان باشم.
نمی‌خواهم فقط بخوانم، ببینم، بخرم، عبور کنم و تمام شوم.
می‌خواهم چیزی بسازم؛ حتی اگر کوچک باشد.
فکری را بنویسم که شاید ذهن یک نفر را برای چند دقیقه به حرکت درآورد.
تجربه‌ای را ثبت کنم که شاید روزی به درد کسی بخورد.
اشتباهی را صادقانه روایت کنم تا دیگری مجبور نباشد همان اشتباه را دوباره تکرار کند.
و شاید روزی، سال‌ها بعد، کسی نوشته‌ای از من بخواند و بگوید:
«این آدم، در زمان خودش به چیزی فکر می‌کرد.»
برای من، این می‌تواند معنای واقعیِ ردپا باشد.
نه اینکه نامم همه‌جا دیده شود؛
بلکه اینکه فکر من، تجربه من یا اثری که ساخته‌ام، بعد از رفتنم هنوز بتواند در ذهن کسی ادامه پیدا کند.
شاید نوشتن، نخستین قدم من برای ساختن همین ردپا باشد.
و این نوشته، اولین قدم است.
