روزی نیست که برای این وضعیت نگران کنندهام در سی سالگی قامت واژهها را خم نکنم، هر روز در خیالم کلمات را ردیف کرده و به دار قالی میآویزم، تار و پود این متن زخمی را به آنچه که باید میبود رج میزنم، ولی حالا نه سخن از چای تلخ انتظار است و نه از بودن کسی که نیست.
برای نوشتن همیشه یک مسئله برای انسان کافی است امّا نمیدانم چرا شایستهی نوشتن با ارباب این همه حلقهی گمشده نیستم، چرا حتی توان جذب یک مخاطب ندارم، شاید بگویید خب جنم نویسندگی ندارید که باید بگویم، بله خب ندارم، اصلاً ادعایش را هم ندارم آدم بیادعایی هستم و تنها ادعای زندگیام بیادعا بودنم است، بگذریم.
شاید بگویید...بیخیال بگویید ها را خودتان بگویید، من این بشر عاصی از درد نسیاننزدگی مینویسم، اینجا درست همینجایی که نشستهام، این نقطه از خانهی پدری با سالها تاب آوردن خیالهای ثقیل کودکیام که چون سوهانی سطح این نیستی را صاف کرده است، درست همان جایی است که نباید میبودم. هشدارهای عموی یک کودک که لباسهایت را خیس نکن همان چیزی است که شاید سالها پیش پدر همان کودک به من گفته باشد، نمیدانم چه چیزی در این تکرار زمان نهفته است؟
من اینجا چه میکنم، لطف کنید و بگویید من همان دخترک بیدفاعی که پس از قلدربازی برای یکی از همکلاسی با لفظ همیشگی مامانم رو برات میارم، گفتم خودت باید از پسم بر بیای و خب بیار، مادر نامبرده آمد بد هم آمد خیلی خیلی بد من راتهدید کرد و نمیدانم چرا ترسیدم اما از این موضوع با هیچکسی از بزرگترها صحبتی نکردم، شاید برای آنکه نمیخواستم ناامیدشان کنم، شاید من که در تست کهنالگو شخصیت آتنا داشتم نمیتوانم مسائلم را خیلی راحت با آدمها در میان بگذارم چون من از خودم انتظار دارم حلکنندهی مشکلات باشم نه چیزی بر آنها اضافه کننده نه اینکه نکرده باشم اما سعی است دیگر دلم میخواهد نکنم امّا خب نمیتوانم من حالا همان دخترک بیدفاع هستم فقط دیگر 7 سال ندارم من همان دخترک سی ساله هستم که فلک مادرش را برایم آورده است و زمانه بدجور برایم شاخ و شانه میکشد نه اینکه دلم نخواهد طبق تجربه کمک نخواهم، میخواهم بد هم میخواهم امّا هیچ کسی را در این باتلاق نمیبینم، دیگه فریادرسی نیست.