نازنین

بهار ۱۳۷۲ بود. نازنین، دختر ۱۶ ساله‌ای با رویاهای بزرگ.
او در محله‌ای ساده جنوب تهران زندگی می‌کرد.
پدرش، آقا رضا، معلم بازنشسته‌ای بود که با حقوق ناچیزش، به‌زور خرج ۵ بچه را می‌داد.
نازنین بزرگ‌ترین فرزند بود. مسئولیت برادر و خواهرهای کوچک‌ترش را به‌عهده داشت.
مادرش، زهره خانم، زنی مهربان اما بیمار بود.
بیماری قلبی، داشت او را از آن‌ها می‌گرفت.
نازنین هر شب بعد از درس خواندن، کنار تخت مادرش می‌نشست.
"مامان جون، من قول میدم درس بخونم، دکتر بشم، تورو خوب کنم."
مادر با لبخندی رنگ‌پریده می‌گفت: "دخترم، تو باید زندگی کنی، نه فقط برای من."
اما سرنوشت، برنامه‌های دیگری داشت...
یک عصر پاییزی وقتی نازنین از مدرسه برگشت، همسایه‌ها جلوی در خانه‌شان جمع شده بودند.