نازنین(۳)

نازنین حالا ۱۷ ساله بود. دیگر آن دختر شاد و پر انرژی قبل نبود.

صورتش لاغر شده بود. دست‌هایش از کار کردن زخم شده بود.

او هر روز صبح زود بیدار می‌شد، صبحانه برای بچه‌ها درست می‌کرد.

برادر و خواهرهایش را آماده مدرسه می‌کرد.

بعد خودش به خانه خاله‌اش می‌رفت و در خیاطی‌خانه‌اش کمک می‌کرد.

شب‌ها هم خسته و کوفته برمی‌گشت خانه.

پدرش هنوز در اتاقش نشسته بود و به دیوار خیره می‌شد.

یک روز، خاله پروین، خواهر مادرش، نازنین را کنار کشید:

"نازی جان، من یه خواستگار برات پیدا کردم."

نازنین شوکه شد: "خاله جون؟ من هنوز بچه‌ام!"

"دختر، تو ۱۷ سالته. آقا کامران، مرد خوبیه. ۳۵ سالشه، دکان لوازم یدکی داره."

"خونه و ماشین هم داره. می‌خواد باهات ازدواج کنه."

نازنین سرش را پایین انداخت: "خاله، من نمی‌خوام ازدواج کنم. من می‌خوام درس بخونم..."

"دختر، با چی درس بخونی؟ پدرت حال نداره، بچه‌ها گرسنه‌ان."

"اگه تو ازدواج کنی، شوهرت کمک می‌کنه. شیرینی‌ات هم میره برا خرج خونه."