هیچ وقت به زور و تلاش نیازی نداشت. فقط گوشه ای خلوت کافی بود تا جاری شود. قطرهای پس از قطرهای بر پستی بلندی صورتش راه میکشید تا یا در چال گونه هایش منزل گیرد و یا در دوراهی دهان و چانه مسیر برگزیند.
اما امروز ساکت است. این سکوت از هر ناله و گریهای ترسناکتر است. بغضهایی که نمیترکد پس به کجا پناه میبرند؟ غمبادگونهای دلش را میلرزانند یا سستی پاهایش میشوند؟ گریههایش کو..؟ پناه سبک شدنهایش را چه کسی دزدیده..؟
ترسم از آن است تمام کوچه پس کوچه ها را رفته باشد تا امیدی او را در آغوش بگیرد ولیکن خودش را عاجز یافته.. ترسم از آن است که نشانههایی فرستاده باشد و منتظر جوابی بوده باشد اما در میانهی سنگینی دل و بغض گلویش، خودش را تنها دیده باشد.
همانطور که شاید دیگر نیاز به غروب جمعه ندارد برای دلگیر شدن و شکستن دلش تنها به یادآوری خاطرهای بند است تا دوباره ساکت شود، همانطور هم به گرمای آغوشی و طلوع خورشید تزریق امیدی نیاز نباشد و تنها به نگاهی یا جملهای بند است تا نه که دوباره بخندد بلکه شاید جاری شود.. سبک شود...