یک روز کاملا معمولی در یک نقطهی معمولی از دنیا از خواب بیدار میشود و روزش را شروع میکند. طبق عادت پیش می رود. دست و رویی و صبحانهای و لباسی مناسب برای شروع تکرار های قبلی. در تاکسی می نشیند. بغل دستیاش مشغول تایپ در گوشی است، لبخند عمیقی دارد؛ حتما با فرد مهمی در زندگیش صحبت میکند. آن فرد آن طرف تر با راننده مشغول صحبت است. ترکیبی از شکایت از این اوضاع و اینکه دیگر چه میشه کرد. خانمی که در جلو نشسته ورقه هایی را بالا پایین میکند. مسیر را به معمولی ترین حالت ممکن طی میکنند. با خودش فکر میکند چه آفتاب تیزی. باز هم تکرار سردرد های روزانه ام. یک چهارراه را رد میکنند. فردی که با راننده صحبت میکرد پیاده میشود. تاکسی در سکوت فرو میرود. راننده رادیو را بیشتر میکند. از آب و هوا میگوید از روزهای آفتابی پیش رو. راننده که دنبال همصحبت دیگری است بلند میگوید:«این اخبار هم به جز وضعیت هوا حرف جدیدی ندارد.» همان تکرار ها. به سر دردش فکر میکند چند روز آفتایی یعنی چند روز سردرد دیگر. انگار حالا آفتاب تیزتر میتابد. با دستش گوشه چشمش را میگیرد. چهار راه بعدی میرسند. با خودش فکر میکند همهی مردم انقدر تکراری زندگی میکنند؟ مثلا این کناری من بعد از حالا چند ماه عاشقانه نوشتن باز هم تکراری میشود؟ اون خانم جلو هر روز باید برگهی شاگردانش را بالا پایین کند؟ این راننده از این مسیر تکراری خسته نمیشود؟ با ترمز راننده پشت چراغ قرمز دستانش از گوشه چشمش میافتد. آفتاب به فرق سرش میتابد. یک تصمیم میگیرد. امروز سردرد نمیگیرم. با اولین بهانه امروز را غیرتکراری میکنم. چراغ قرمز دو دقیقه وقت به او می دهد تا بهانهاش را پیدا کند. دخترک گل فروشی را میبیند. خسته از نخریدن ها گوشه ای نشسته. دیگر رمق اصرار ندارد. صدایش میکند. میگوید یک دقیقه وقت داری تا همه دوستان این دو و برت را صدا کنی، چیزی از شما میخواهم که همه تان باهم باید بهم بفروشید. راننده و بغل دستی اش تعجب کنان از این فرد ساکت نگاهی به او و نگاهی به دخترک میکنند. خانم معلم همچنان درگیر برگه هایش است. دخترک صدایش را صاف میکند سعید و زهرا و علی گویان دوستانش را صدا میکند. زیر سی ثانیه همه میآیند. حالا چند ماشین کناری هم نگاه میکنند. میگوید: کدامتان چتری برای روزهای آفتابی من میفروشد؟ یکیشان که اصلا نمیدانست چتر چیست. دیگری گفت حالا که بارون نمیاد. اون یکی غرونلندکنان که سرکارمان گذاشته زیرلب میگوید:« آخر کی از ما چتر میخره که بخوایم بفروشیم.» علی که نفر آخر بود و تا حالا ساکت بود گفت:«من میفروشم.» با جوابش همه نگاه ها حتی نگاه خانم معلم هم به سمت او برگشت.
ادامه داد: «از کسی شنیده ام چتر برای مراقبت از سر است. شنیده ام مغز در سر است و مغز به همهجای بدن دستور میده. اینا رو از خودم نمیگم، ماهم چند کلاس سواد داریم به هرحال. حالا شما نیاز دارین که درست و حسابی به بدنتون دستور بدین.» خیلی خوب حرف های نگفته اش را فهمیده بود. علی بعد از گرفتن یک شاخه گل از سارا و یک جعبه دستمال از سعید و پاکتی آدامس از زهرا گفت: «امروز من چترت میشوم و به مغزت کمک میکنم دستور دهد. گل را به کناریت هدیه بده، آدامس را به راننده و دستمال را به اون خانم. حتما به کارشون میاد و اینجوری تو شش نفر رو خوشحال کردی.» پولش را میدهد و چراغ سبز میشود. راننده حرکت میکند. او همانگونه که علی گفت هدیه هایش را تقسیم میکند. حتی خانم معلم هم لبخند میزند. آفتاب حالا دیگر سمت دیگری میتابد. حس میکند نسیم ملایمی صورتش را نوازش میکند. شاید این همان یک شروع متفاوت است.