همینکه پاهاش آماده راه رفتن میشه درگیر قانون های تکراری دنیای آدم ها میشه.
هیچ دقت کردین بعضی شعرها هیچ جا نوشته نشدن، تو هیچ کتابی نیستن.. ولی همهی ما از بچگی یاد میگیریم، هر نقطه ای از ایران که باشیم.. دستورالعمل بعضی بازی ها هیچ جا نوشته نشده اما همهی ما از بچگی بلدیمشون.. آره، حتی بچه دوساله هم این بازی که از حاشیه های فرش راه بره و پاهاش روی خط ها و گل ها نیوفته رو بلده.. هیچکی بهش نگفته.. اما یاد گرفته..
از طرفی بعضی چیزا رو خیلی بهمون گفتن اما ما یاد نگرفتیم.. اینو تو همه کتابا خوندیم که با طبیعت دوست باشیم..تو همهی کتاب فارسی ها قصهی آدم های فداکار بوده...تو همه کتاب های اجتماعی از فواید کانون خانواده خوندیم.. از خوبی های مهربونی، دوستی و و و ..... اما چقدر یاد گرفتیم..؟
هرچی کمتر میگن بیشتر یاد میگیریم انگار.
من فکر میکنم ما آدم ها به جبران کارهایی که تو دنیای واقعی نباید انجام بدیم اما یادمون میره و شیطنت میکنیم یک دنیای خیالی ساختیم که توی اون خطا و اشتباه نکنیم و آدم خوبه بمونیم. مثلا خیلی از خط قرمزها رو تو دنیای واقعی میشکونیم اما به جاش رو خط های موزاییک های کف خیابان پا نمیذاریم... خیلی از لبخندها و محبت هایی که میتونیم درک کنیم و به بقیه هدیه بدیم رو دریغ میکنیم اما لبخندهای گل های قالی رو میبینیم و اگه پا بذاریم روش خطاست... با بعضی کارهامون رشته زندگی خیلی ها رو پنبه میکنیم اما به جاش حواسمون هست نخ روسری که در رفت تا تهش با احتیاط بکشیم که پاره نشه وگرنه میبازیم.
بیاین کمتر آدم باشیم و این قانون هامونو بذاریم کنار و از فردا فریب خندهی گل های قالی رو نخوریم و روشون قدم بذاریم اما به جاش دلیلی بشیم برای نشوندن لبخند روی گل صورت یک دوست، یک همسایه، یک پرنده یا حتی یک درخت.