به مناسب چهلیم روز از رفتنت..
#مادر
حرف ها برایت دارم که می‌دانم از دلم خبر داری و برای دل خودم بلند میخوانمشان... کودکی دوساله بودم که پدرت را از دست دادی، کوچکتر از آن بودم که آیین سوگ را از تو بیاموزم.. پس مرا ببخش آنگونه که تو صبور بودی در این چهل روز من نبودم...
در راه و رسم زندگیت “چرا” نبود پس من هم نه از تو و نه از خدا نپرسیدم که چرا دخترک تازه جوانت را تنها گذاشتی...
« يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبَادِيوَادْخُلِي جَنَّتِي»
اما تکه ای از قلبم درد می‌کند و دلتنگت خواهم ماند و این حداقل را به من حق بده... .
فقط قول بده لحظه ای از من چشم برنداری که قدم برداشتن در دنیا بدون تو ترسناک‌تر است ... قول بده دعا کنی من هم مثل تو و به رسم تو زندگی کنم تا اگر در این دنیا نتوانستم قطره‌ای از زحماتت را جبران کنم، در آنجا کارهای من برایت افتخار باشد.. قول بده هیچ وقت لبخند زیبایت را از من دریغ نکنی که عمیقا سنگینی نگاهت را حس میکنم...
قول بده بشارت خدا مادر و همسر و فرزندانت را آرام نگه دارد..
وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
مادرم به خاطر رضا کوچولویت برای دنیای ما و آدم‌هایش دعا کن؛ دیگر سنگ روی سنگ بند نمانده اینجا... .
مادر من چهار حرف نبود یک دنیا حرف بود که من تنها تا سن چهل روز پیشم فرصت شنیدنش را داشتم...
پی نوشت: امروز هشت ماه از رفتن مادرم می‌گذرد و هرچه تلاش میکنم متن دیگری برایش بنویسم هیچ کلمه و وزنی حال آن روزهایم را بیان نمیکند. برای همین همان نوشته را هر روز تکرار میکنم. هر روز از او قول میگیرم و با او صحبت میکنم. این ها جبران چیزی نیست.. نه نگفتن های زمان زنده بودنش جبران میشه نه نکرده هام. این ها فقط تسلی خاطر خودمان است.
