لباس هایمان را میپوشیم. مثل همیشه نیمچه غری دارم از اینکه نمیشه من نیام. مال اون روزهاست که هنوز خونه بیبی رو نکوبیده بودن دوباره بسازن. وقتی رسیدیم اذان شده بود. مامان و خاله چندتا چادر و جانماز آوردن که شب آرزوهاست و بین دو نماز اگه نماز شب آرزوها رو بخونیم آرزومون برآورده میشه. نماز طولانی ای بود. من نشستم به تماشاشون. شاید در خیالم آرزوهای هر کدام را حدس میزدم که اگر برآورده شود یا نه چه میشود. مامان سر خوندن نمازهایش حساس بود. دلش میخواست با دقت زیادی انجامش دهد. آه از این فعل های گذشته..
امسال شب آرزوها یاد آن سال و آن شب خانهی بیبی افتادم.
پارسال این روزها هم در خیالم هست. با یک دوست خوب همسفر بودم. دوستی که حال خوب من را بلد بود. سفر به مشهد داشتیم. برنامه های زیادی ریخته بودیم و خیلی هایش هم اجرایی کردیم. ما بین برنامه های مختلف حرم میرفتیم. کیف میکردم از اینکه قسمتهای مختلف حرم را نشانش دهم. وقتی روبه روی ضریح مینشتیم من میرفتم زیر چادر مشکی مامان دوزم و زار میزدم و گریه میکردم. گریههام عجیب بود و نامعلوم. از ته دل بود و خالیکننده اما بدون سناریوی مشخص. دوستم میپرسید بعدها چرا، اما دقیق خودم هم نمیدونستم.
اما امروز درست تو شب آرزوها یاد این دو ماجرا هستم و بهم ربطتشان میدهم. گریه هایم به خاطر اشک هایی بود یک ماه بعد نتونستم بریزم. تنهایی دلم روبه روی ضریح، آمادگیای برای این روزهایم بود که در آرزوی یک آرامش آن چنینیام. تماشای نماز مادرم و خیالپردازیهایم برای ثبت لحظههایی بود که بعدها در این روزها با یادآوریش تسلیای باشد.
بعضی روزها عجیب خالیم. تهی از هر آرزو و خواستهای. خسته از دیدن بقیه و زندگیهایشان. ناراحت و عصبی از احساسات درونم.
به دنبال انگیزه میدوم همچنان. به دنبال نور..