ویرگول
ورودثبت نام
Free Thinker
Free Thinker
Free Thinker
Free Thinker
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

سفری دیگر

اینبار که دست هایم را نمیفشاری، نگاهم را نمیخوانی، اشک هایم را نمیبینی و در تنهاییم رهایم میکنی؛ بدان شاید دیگر منتظرت نمانم... شاید به بیراهه بروم..

صدای هق هق گریه هایم در سراسر محیط پیچیده بود و تو نمیشنیدی.. لحظه ای آرامش آغوشت را طلب میکردم و تو نبودی... گاه و بیگاه نیازم به حضورت در کنارم را طلب میکردم و شرایطش را فراهم میکردم اما نمیامدی... گمان نمیکنم دیگر خیال محبت و آرامش بتوانم بکنم.. قلبم فشرده شد و فشرده شدنش را حس می کنم... شاید دیگر اجازه ندهم قلبم را بلرزانی... دریغ که هنوز قلبم برای دوستی ات میتپد و راهی برای منطق عقلم در تصمیماتم نمیابم.. ولی شاید یک روز که خیلی دل خسته شدم منطقم چیره شد..


خاطرات سفری پر انتخاب:

چند روز قبل سفر با "پ" رفته بودم بیرون. بر خلاف همیشه و بدون برنامه ریزی یکهو خواستم که باهاش برم بیرون و اون هم قبول کرد. بر خلاف همیشه و بدون برنامه ریزی حرفای عجیبی زدم. درددل هایی را کردم که خیلی سخت حتی با نزدیکترین دوستانم می کنم. دیدم نه.. میتواند خوب هم پیش برود.. دیوارهای ذهنی ام را شکسته بودم، قوانین دلم را زیر پا گذاشته بودم اما تجربه ی بدی نبود مثل قبل.. تا حدی که در سفر با "ن" دوباره این بی قانونی را تکرار کردم.. این بار میتوانست شگفت انگیز باشد اگر مدام به "ب" فکر نمیکردم.. اگر مدام فکر نمیکردم که منکه انقدر او را دوست دارم و از نگاه چشمان و لمس دستانش آرامش میگیرم چه شده که انقدر از من فاصله گرفته است... چه شده است که ناخودآگاه یا خودآگاهش از لمس احساساتم دوری میکند... چه شده است که مدام گمان میکنم از من فرار میکند.. گفتگو با "ن" میتوانست عمیقا آرامترم کند اگر در خیال "ب" نبودم.. در خیال اینکه احساسات مرا نمیبند، از اینکه مرا فراموش میکند.. هنوز میترسم از اینکه برداشت اشتباه من باشد با اینکه نشانه های زیادی دریافت میکنم.. هنوز میخواهم باور کنم این منم که زیادی حساسم..

سفر به مشهد بینظیر بود.. گریه هایی را تکمیل کردم که سه سال است در وجودم گیر کرده است.. یک شب در حرم رفتم تنها در گوشه ای از صحن نشتم، چادرم را کشیدم روی سرم و بلند بلند هق هق کردم و گریه سر دادم.. بدون توجه به شنیدن یا دیده شدن توسط کسی.. آنقدر گریه کردم تا در تمام بدنم بی حس شدم.. دیگر سرم توان نگهداری مغزم را نداشت... قفسه سینه ام برای فشار قلبم کوچک شده بود.. اشک هایم خیسم کرده بود... خانومی رد شد و دستی بر سرم کشید و التماس دعا گفت... دیدم چه خوب بود اگر در این لحظه بر خلاف تمام این سه سال تنها نبودم.. کسی را داشتم که حال مرا بلد بود و سوگواری مرا میفهمید... کسی که چیزی نگوید و فقط با من گریه کند و مرا در آغوش بکشد و قلبم را گرم کند و دستانم را بفشارد.. اما نه هر کسی.. کسی که خودش هم میداند که از او آرامش میگرفتم همیشه.. اما نه.. باز هم تنها بودم... باز هم نیامد.. بی حس که شدم از جا بلند شدم.. سردرگم و گیج بودم.. تلو تلو میخوردم اما نه در ظاهر بلکه در تک تک سلول های درونم... نمیدانستم به کجا بروم و به که پناه ببرم.. در میان صحن زیبایش خودم را تنها یافتم.. صدایش زدم.. صدایش زدم.. دلم میخواست فریاد بزنم که مرا میبینی..؟! من آمدم بعد سه سال.. من آمدم اما دلم شکسته تر شده.. اومدم آرومم کنی و پناهم بدی..
بی طاقت تر از آن بودم که منتظر حضور معنوی او باشم.. شاید خودش مرا بی اختیار به سمت "ن" کشاند تا در آغوشش پناه بگیرم و حضور مادی کسی را برای مرهم دردها و غم هایم ببینم.. باز هم بی اختیار و بی طاقت حرف زدم و گریه کردم و گریه کردم و گریه کردم.. چشمانم سنگین بود.. دیگر توان دیدن نداشتم.. دست و پاهایم کرخت شده بود.. فقط با ظاهر پاهایم خودم را جلو میکشیدم تا بالاخره بفهمم دارم چه میکنم و کجایم... در تمام سر درگمی هایم باز هم گوشه ای از وجودم به فکر نبودن "ب" در کنارم و عدم توجهش به زهرای خسته بودم..

quot quot
۱
۰
Free Thinker
Free Thinker
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید