سفرت به سلامت دوست من. تو امروز برای تحقق رویاهایت می روی اما ما در حسرت در آغوشت نکشیدنها ماندهایم.
ما تعدادمان کمتر از انگشتان دست بود اما کیفیت داشت. شاید چگونگی کنار هم قرار گرفتن هایمان با جزئیات در خاطرمان نباشد اما آمدن تو را همه به یاد داریم. یکی از روزهای امتحانی در اتاق تلویزیون خوابگاه با شام جوجه و دوغ و امتحان ریاضی 2. گذشت و ماندی و شدی هم اتاقی. شدی رفیق. شدیم خانواده.
ما تعدادمان کمتر از انگشتان دست بود اما پر سروصدا بودیم. هر کداممان مشغول کاری و در عین حال شریک کار دیگری بودیم. بلند میخندیدیم. آرام گریه میکردیم. امان از وقت هایی که به مرحله جیغ و آواز میرسیدیم که شب و نصفه شب ، همسایه و غیر همسایه نمیشناخت.
هر کداممان باور داشت این یک اتفاق درست در زندگیش است. اعتراف های شب های تولد را یادته؟ وقتی شخص مورد تولد شروع میکرد به تشکر کردن و ناتوان بود از اینکه حالش را از بودن در آن جمع پرمهرمان توصیف کند.
ما حالمان بد نبود. فراز و نشیب زیاد دیدیم اما بودیم که دیگری خوب باشد. ما برنامه داشتیم یک جشن فارغ التحصیلی در شان دوستی خودمان بگیریم. یک خداحافظی باشکوه با تو. فرق ما با بقیه این است که وقتی آن هفته آخر که برای حداکثر یک ماه چمدان میبستیم که به خانه هایمان برویم تا کرونا تمام شود و در ذهن داشتیم که وقتی برگشتیم تمام آخرین های دوران کارشناسی را برگزار کنیم، نمیدانستیم. نمیدانستیم که دفعهی بعدی که کنار هم باشیم برای فارغ التحصیلی یا بدرقه تو نیست. یک ماه شد یک فصل، شد سه فصل و داره میشه یک سال. دوستی های سن من و تو را کرونا زده. ما در خاطر هم میمانیم اما معلوم نیست جمعمان را که یهو درهم شکست دوباره کی و چگونه کنارهم بیاورد.
نیامدهام اینجا اشک خودمان را دربیاورم، آمدهام از دستاوردهایمان بگویم. اینکه من هرچندتا کلمه بذارم کنارهم هرچه عکس گلچین کنم چیزی که در قلب ما حک شده را توصیف نمیکند. کرونا ما را زده اما ما برخلاف قانون سوم نیوتون با او کاری نداریم چون دلهای ما قابل نفوذ نبود. هفت دل پرمهر و دوستی تنها یادگاریای است که میتوانستیم برایت روانه کنیم. شاید چند دقیقه سکوت و خیال درهم دوخته شدن چشمهایمان برای همیشه حالمان را خوب کند. سفرت به سلامت دوست من.