من به غیر از این دنیا، دنیای دیگری با چشمان بسته دارم.شاید بیشتر از هرکسی از آن عالم خاطره دارم، خاطراتی که عمدتا به یاد دارمشان. به نظر من خواب با نابیداری متفاوت است. وقتی به خواب میروم یک یا چند رویای پیوسته و مرتب میبینم که اتفاق های خوب یا بد دارد که ناشی از خواب آرامی هست. اما... اما وقتی نابیدارم آرام و قرار ندارم. از ماجرایی میپرم به ماجرای دیگر. از صحنهای با بازیگران نامرتبط به صحنه ای دیگر.در عین اینکه بیدارم میدانم که خوابم و همان قدر میترسم که بیدار باشم. پر از مواجه با ترس های زندگی. دنیای نابیداری برای من نمایشی از تلفیق فکرها ، ترس ها و دلهره های روزانه ام است که در حالت های مختلف چه گونه با آن ها رو به رو میشوم. تو گویی یک مجال برای آزمون و خطا برای زندگی واقعی.
یک تفاوت دیگر نابیداری با خواب این است که من با چشمان باز هم میتوانم نابیدار باشم. با ذهنی پر از خیال و تصورات. و اینبار شاید انتظار رود چیدمان اتفاق ها دست خودم و با ذهنی آگاه باشد اما نه.. باز هم موضوعات خودشان انتخاب میکنند که رخ دهند و بازیگران خیالم بدون نمایشنامه و حتی کارگردانی من حرف میزنند. اینجا هم شاهد رخدادهایی هستم که به صورت علت و معلولی پشت هم میآیند نه اینکه فکر شود چیزهایی هست که صرفا ناشی از یک آرمان شهر آرزوها باشد بلکه بیشتر پر است از اتفاقات ناخوشایندی که میتواند برایم پیش آید و گاهی تا مرز بغض و اشک مرا پیش میبرند.
از ناخودآگاه و چگونگی فعالیت ذهن و اجزایش خبری ندارم اما این زندگی دیگرم در نابیداری را با تمام ترس ها و اضطراب هایش دوست دارم. شاید چون میفهمم واقعیت را میتوانم خودم بسازم و راه های رسیدن به آن واقعیت دلخواه چه چیزهایی نیست.
پی نوشت: فکر میکنم موقع نوشتن این متن هم در نابیداری ای با تصوراتم از یک نوشته ی خوب بودم چون من تجربه نویسندگی ندارم.