
دختری را میشناسم. دختر باران و راه رفتن و پریدن روی آبهای جمعشدهی گوشهی خیابان. دختر بدون چتری که لمس باران روی صورتش را به هیچ آرایشی که ممکن است پاک شود نمیفروشد. تمام روزهای بارانی را فارغ از عددی که میگویند سنش است با کلاه قرمز و کتونی صورتی به سمت مدرسه میدود. او عاشق باران است و فکر میکند همه باید باشند. شاید دلیلش این است که وقتی باران میآید مادرها بیشتر به کودکانشان میگویند مراقب خودت باش. یا تنها وقتی که آدم بزرگها نگران بچههایی میشوند که سر چهارراه گل میفروشند. یا اینکه سبب میشود زمینیها نزدیکتر بهم بنشینند، زیر کرسیای پاها دوخته شده بهم و یا دور سماوری دستها صفکشیده پشت هم. یا لااقل به بهانه دلگیر بودن باران اشکی میریزند و به آغوشی یکدیگر را دعوت میکنند. موقع باران آدمها عاشق ترند،مهربانترند.
این تنها باران است که برخلاف بقیه که میخواهند به آسمان بروند سخاوت به خرج میدهد و به سمت زمین پرواز میکند نه کرشمهکنان مانند برف بلکه با قاطعیت از برای عجلهاش برای پیوستن به زمین. وقتی باران میبارد توجه آدمها به آسمان هم بیشتر میشود شاید به بهانهی انتظار برای بندآمدن باران و سرعت بخشیدن به روزمرگیهایشان و یا امید به دیدار رنگینکمانی. اما من فکر میکنم در نگاه تک تکشان این است که کاش هیچ وقت بند نیایی تا ما در گوشهی خلوتی عاشقی کنیم.
آن دختر باران و بدون چتر هم حق دارد. شاید او تنها کسی است که باران به خاطر عشق او هنوز انگیزه باریدن دارد.
دختر فکر میکند شاید پارسال این روزها اگر بیدار بود و باران به خاطر او میبارید توجه زمینی ها بازهم به آسمان بیشتر میشد و آن 176 فرشته درحال پرواز را بهتر میدیدند یا لااقل آتش کینهورزیشان را خاموش میکرد.
دخترک دیگر خیلی میترسد. از تمام خوابیدن ها. از تمام نباریدن ها و از تمام مراقب خودت باش تمام شدنها.
به یاد مسافران دیروز و تماشاگران امروز دنیای ما زمینیها.