آبا

امان از روزگاری که اسفند سخت به زمستان سخت و به سال سخت تبدیل می شود. و چه دل ها و پریشانی ها که بدون آنکه نوشته شوند در پس روزگاران سخت دفن می شوند و هیچ گاه کسی آن ها را نه می شنود و نه می بیند. شاید در آینده -اگر آینده ای باشد- ما هم آن تراژدی ای باشیم که تاب آوردنمان ستوده می شود. شاید اگر آینده و حوصله ای باقی بماند ما را قهرمانانی دل سخت بشناسند.

وقتی در اوج بی خبری و نا امیدی چشم باز می کنی و میبینی باز هم بی رمق هستی، نمی دانی باید منتظر خبر بد بعدی باشی یا نه این صرفا شروع یک روز تکراری دیگر است. این بار که چشم هایم را باز کردم و حتی حوصله ی کنار زدن پرده‌های خانه را نداشتم باید می دانستم خبر بدی در راه است. من خواسته بودم از مادرم قول بگیرم که دیگر توانم تمام شده و روی خوش زندگی را برایم آرزو کند اما قول های او تنها از روی مهر مادری و ناتوانیش برای دیدن خاموشی نور چشم های دخترش بود. دیروز مادربزرگ نرگس رفت. رفت در کنار هزاران اتفاقات تلخ این زمستان، این سال. این بار هم بی اختیار باریدم. بی اختیار بر تلخی دوران نالیدم. بی اختیار از دیدن اشک های دوستم لرزیدم. نامش را نمیدانم، من او را آبا می شناسم. من او را ندیدم اما او را قدری مهربان شناختم که حساب اشک های نرگس، نادیا، نونا و فاطی و بقیه از قدرت تعریف نرگس و فهم من خارج شده است.

هر از دست رفتنی چه به تقدیر و چه از ظلم زمانه و آدم هایش دل ما را به درد می آورد. ار اینکه چگونه ما نشسته ایم و تماشا می کنیم و هنوز این اکسیژن لامصب در درون ما جریان می یابد و هنوز نفس می کشیم.

در درونم کسی فریاد می زند که دیگر کافیست. اما نرسیده به زبانم خاموش می شود. خسته است. دل مرده است. گوش شنوا نمی یابد. تنها است.

من حتی نمیدانم که چگونه از اسفند 98 زنده مانده ام. آنقدر نمیدانم که نمی توانم به کسی هم برای زنده ماندن نسخه ای دهم. و این خود تاییدی بر یکسان نبودن نسخه ی زندگی هیچ دو نفری است. من تمام تلاشم را می کنم مقایسه نکنم. تلاش می کنم وقتی دوستی از ناراحتی هایش می گوید در او و حرفایش غرق شوم و نسبت به هیچ چیزی حتی خودش نسنجم. در این کار فکر میکنم که موفق هم باشم. حالم از هرچه مقایسه است بهم می خورد. چه در رنج، چه در شادی، چه در شکست و چه در موفقیت. من در لحظه ی دوستم غرق می شوم تا با او رنج بکشم یا شادی کنم و بتوانم حداقل فقط با بودنم بدون زدن حرف مفیدی حتی، بداند که آن لحظه برای اوست و من تمام وجود و قلبم هم برای اوست. من زندگی را اینگونه فهمیدم. آری، حواس پرتی و پرش افکار زیاد دارم. در لحظه می توانم به چندین چیز فکر کنم اما فارغ از ذهن و مغزم، قلبم فقط برای او در آن لحظه می تپد.

نمی دانم یا شاید خیلی یادم نیست از لحظه های تپیدن کس دیگری برای خودم. حقیقتش این است که در این یک فقره کور شده ام. حتی خودم هم برای خودم نمی تپم. با دوست عزیزی حرف می زدم. گفته بودم وقتی از رنج ها و اندوه هایم برای کسی تعریف می کنم، اشکم نمی آید و تمرکز ندارم و حتی به شوخی می گیرمش. اما در خلوت و تنهایی ام می توانم ساعت ها برای فکرهایم گریه کنم، فکرهایی که به سختی نوشته و بیان می کنم. حرف جالبی زد و چه خوب با من تطبیق دارد. گفت تو دل نمی دهی به حرف های خودت. وقتی از خودت می گویی به حال طرف مقابلت بیشتر از خودت اهمیت می دهی. راست می گفت. من هیچ گاه برای خودم مقابل دیگری نتپیده ام. هیچ گاه خودم را نفر اول ندیده ام که لحظه ای فقط و فقط برای من باشد و احساسات من باشد که مهم باشد. من همیشه دیگری را ترجیح دادم و از ته دلم با کسی شریک رنج هایم نشده ام. شاید یکی دو باری شده باشد که اعتماد کرده باشم و بیرون ریخته باشم اما هر بار عذاب وجدانی را از پسش گذرانده ام. می دانم اینجا مشکل از من و عدم توانایی ام در بیان درست خودم است.

بی راهه نرفته ام. حرف از آبا بود و دوستانم. حرف از غم هایشان بود و رنج هایم. حرف از تپیدن دلم در هر حالتی برای عزیزانم است. حرف از دوست داشتن است.