#پارت1
نگاهش رو دوخت به فضای تاریک پشت پلکاش.
تصویر شکل میگیره، از در میزنه بیرون، چمدون سنگین رو پشت سرش، مثل وزنه عذاب، حمل میکنه.
صدای تو دماغی و نازدار:
«پرواز ۷۵۸ به مقصد ترکیه.»
فضای پشت پلکاش دوباره تاریک میشه.
سعی میکنه صدای اطراف رو داخل ذهنش محو کنه.
حس گرما میپیچه اطراف مژههاش.
«نه.»
تکرار میکنه.
«بس کن.»
ولی قطرهی کوچیک، گرم و نمکی، خیلی ظالمانه راه خودش رو از بین مژههاش باز میکنه و به پایین غلت میخوره.
دوباره تصویر روشن میشه؛ گرمتر و مرطوبتر.
صدای همهمه، چرخهایی که کشیده میشن روی زمین.
به کانتر میرسه.
نفر جلویی کنار میره، زیر لب تشکر میکنه از کسی که پشت کانتر نشسته.
چهرهی مأمور پشت کانتر پیدا میشه.
دستش رو با سنگینی بالا میاره.
نوک انگشتاش یخ بستن. جلد پاسپورت کمی نمدار شده.
پاسپورت رو تحویل میده. دستای خیس و سردشو به کنار لباسش میکشه.
همهچیز رو محو میشنوه؛ انگار گوشهاش پر از آبن.
با صدای «تیک» مهر که روی پاسپورت با خشونت میشینه، به خودش میاد و پاسپورت رو تحویل میگیره.
«سفری خوشی به اسکاتلند داشته باشید.»
با اشکی که مثل شبنم روی پلکاش نشسته، لب میزنه:
«کاش فقط سفر بود.»
@Edinburgh_83