وارد کوچه شدم. بوی آتش سوزی به مشامم خورد. ترسیدم، گفتم احتمالاً خانه‌ای آتش گرفته. کم‌کم که به انتهای کوچه دید پیدا کردم اثری از سر و صدای مردم یا ماشین‌آتش‌نشانی نبود. اما... درست روبه‌روی‌خانه‌ام...
برای چند لحظه همه حواس پنجگانه‌ام از کار افتاد. خودم را نگه‌داشتم تا پخش زمین نشوم. هر قدمی که بر می‌داشتم انگار سال‌ها طول می‌کشید تا به زمین برسد.
بعد چندصدقرن به کودک رسیدم. تمام زور و توانم را جمع کردم و فریاد زدم: «چه غلطی می‌کنی؟ » کودک آرام آرام سرش را برگرداند.
-دارم انتقام می‌گیرم!
خشک شدم، مانند مجسمه‌ای سنگی.
نمی‌دانم چقدر طول کشید تا به خودم آمدم و گفتم: «چرا؟»
کودک لبخندی زد و گفت: «واقعا نمی‌دونی، چرا؟»
+نه!
کودک در حالی که دانه‌دانه کتاب‌های مرا در آتش پرتاب می‌کرد، گفت: «تو حق نداشتی داستان یه بچه شادو بنویسی در حالی که من تمام اون سال‌ها رنج کشیدم. دختر قصه‌ت حق نداره خندون باشه در حالی که چشمای من دریای خونه.»
+ولی... تو کودکی منی تو باید با محبوبیت الان من خوشحال بشی.
-نه! تو هم نمی‌تونی شاد باشی! تو هم نمی‌تونی با یه کتاب کلی طرفدار پیدا کنی و منو فراموش کنی؛ تو حق نداری فراموش کنی من چقدر بدبختی کشیدم.
+ولی منم بدبختی کشیدم، منم سال‌ها پای این کتاب جون دادم تا شده اینی که تو می‌سوزونی. اون تپه‌ای که از کتابم ساختی نتیجه شب بیداری‌ها بدو، بدو‌های منه.
کودک همچنان کتاب‌هایم را در آتش می‌انداخت و فریاد می‌زد: «نه، تو نمی‌تونی شاد باشی، تو نمی‌تونی نویسنده‌ای باشی که اولین کتابش گل کرده. نه! من نمی‌ذارم...»
