یکبار برای دوستم، سعیده صدا فرستادم؛ در آن صدا از یکی از آثار جلالآلاحمد انتقاد کردم و گفتم به دلیل کمبود گفتوگویقوی مثل قیمه بدون گوشت است، اینجمله را چند بار تکرار کردم.
سعیده گفت در اثر تکرار تشبیه من هم مثل آن اثر نچسب شده. حالا چرا این یادم امد؟ چون دیدم اگر برای بار سوم از مثبتاندیشی بنویسم برای تان مثل قیمه بدون گوشت می شود.
بگذارید روراست باشم. راستش این هفته اتفاقی نیافتاد که بتوانم آن را به مثبتاندیشی بچسبانم.
و اما اصل مطلب:
بعد از اینکه من از رها (همان دوست مثبتاندیشم) جدا شدم، چند قدم مانده به کوچهمان یک پیشی دیدم.
صبر کنید! چند دقیقه نگویید: خب که چی؟ فکر کردی فقط تو پیشی میبینی؟ فکر کردی پیشیها برای بقیه نامرئیاند؟
مسئله مهم در مورد پیشی گوگولی این بود که او خودش را به سمت گلبرگ بوتهای گل کشیده بود و مثل اینکه گل را میبویید.
شاید اگر بهجای پیشی گنجشک دیده بودم اصلا برایم جلب توجه نمی کرد اما از آنجا که من و دوست صمیمیام عاشق گربهها هستیم به پیشی حساس شدم.
ممکن است باورتان نشود اما من همین الان یک چیز مهم کشف کردم! اینکه اگر من منفیاندیش بودم ممکن بود فرض کنم گربه لای آن بوته جوجه ای شکار کرده!
وقتتان شاد و سرشار از مثبتاندیشی!