عیال

امروز ظهر از مدرسه برگشتم خانه و همین که از دروازه داخل شدم چیزی را زیر پایم لگد کردم. پایم را برداشتم و کاغذی را که زیرش بود برداشتم.
تایش را باز کردم و خواندم:
« آدمیزاد نه چندان عزیز،
سلام
این چه کاری است می‌کنی؟ آن دفعه که باعث شدی خانم پیشی من را با هفت بچه و یک نوزاد تنها بگذارد و قهر کند خانه مادرش؛ الان هم قول دادی شنبه به ما غذا می‌دهی و باعث شدی من عیال‌وار شرمنده شوم‌.
من رو حساب حرف تو گنجشک شکار نکردم... حیوون آزار... بیشعور... امروز جمعه است و ما یک هفته است گشنه‌ایم. الهی بروی زیر ۱۸ چرخ، له و لورده شوی.
با آرزوی بدترین‌ها برایت،
آقای میو.»
همان لحظه سرخ شدم و تا یک ساعت عذاب وجدان داشتم. بعدش تصمیمی گرفتم.
به گلدان سوگلی مادرم لگد زدم و افتاد و شکست. سپس جیغیدم:« مامان، من این گلدونه رو با لگد خرد و خاک‌شیر کردم!» و نهایتاً با یک ظرف زرشک پلو از پنجره سقوط کردم. شاید باورش برای‌تان سخت باشد اما چند ثانیه بعد داشتم غذا خوردن خانواده آقای میو را تماشا می‌کردم.
خلاصه که: آقای میوی‌عزیز هرچند مقصر گرسنگی شما من نیستم و مدرسه‌مان است که هنوز کارنامه‌ها را نداده اما به هر حال من برای شما جان‌فشانی کردم پس مثبت‌اندیش باش و نفرینت را پس بگیر!

خداحافظ
وقت‌تان به دور از نفرین
شیوا کاظمی