ویرگول
ورودثبت نام
شیوا کاظمی
شیوا کاظمیکنجکاو ، نویسنده ، خوره‌ی کتاب
شیوا کاظمی
شیوا کاظمی
خواندن ۵ دقیقه·۳ سال پیش

داستان دنیایی دیگر!


-- +همین که گفتم. یه هفته پیش ننه لیلا می‌مونی. وسلام نامه شد تمام!

چی چی رو تمام؟ با یه عده جونور می‌پوسم . اینجا نت نداره. ننه لیلا همینطور که آخرین ظرف را خشک می‌کرد گفت: (( دست نوه گلم درد نکنه حالا ما شدیم جونور؟))

- وای، وای، نه ننه لیلا. منظورم گاو و گوسفندان...

بابا خمیازه ای کشید و گفت : (( من و مادرت بعد نماز صبح راه می‌افتیم . کاش ما هم کارمند نبودیم می‌تونستیم بمونیم.)) بعد رفت داخل اتاق و در را بست.

صبح با صدای ماشین بابا بیدار شدم. سریع شالم را انداختم و زدم بیرون. ننه لیلا روی پله ها نشسته بودو دست تکان می داد. وقتی از کنارش دویدم و کتانی پاکردم گفت یا ابوالفضل! چته ؟ دویدم دنبال ماشین . ننه لیلا پشت سرم هوار می کشید . تا جان داشتم دویدم. بابا پایش را گذاشت روی گاز و من هنوز نمی دانم پدال گاز چه طور دوام اورد! خلاصه تا سر جاده بیشترطاقت نیاوردم. کنار جاده نشستم. نفس نفس زدم دور و برم رو نگاه کردم. تازه متوجه شدم هوا هنوز تاریک است. کم کم احساس کردم پشت سرم موجودی دارد علف می‌جود!سرم را برگرداندم و در حدود بیسشت قدمی ام بچه اهو یی را دیدم که بی خیال علف می جود. بلند شدم و قدم قدم بهش نزدیک شدم. به چند قدمی اش که رسیدم دوید. پشت سرش انقدر دویدم که بعد از مدتی وارد جنگل شدم ونمی دانم چه طور شد که اهو غیب شد. هر از گاهی از بین درختان صدا هایی که ناشی از اعلام وجود حیوانات بود می اد اما ناگهان صدای ناله مانندی تمام سلول‌هایم را لرزاند. سرم را به سمت صدا کج کردم وموجودی را دیدم که آن موقع نمی‌دانستم چیست. با خودم گفتم حتماً جن است چون نه آنقدر کوچک بود که چیزی مثل روباه یا گراز باشد نه آنقدر بزرگ که خرس یا گوزن باشد.موجود دوید، من هم دنبالش دویدم. آنقدر دویدیم که جفت مان خسته شدیم و زیر یک درخت افرای بلند ایستادیم. همان موقع عجیب ترین چیز ممکن را دیدم. دختر بچه ای با لباس های گلی و پاره جلویم نشسته بود و زار زار گریه می کرد. چشمانش مثل یک تکه طلا در تاریکی می‌درخشیدند. کنارش نشستم . دستم را روی موهایش کشیدم و پرسیدم : ((اینجا چیکار می‌کنی؟)) سرش را برگرداند سمت درخت افرا. دیگر چیزی نگفتم کمی که فکر کردم دیدم بهتر است با خودم ببرمش خانه ننه لیلا اما همین که دور و بر را نگاه کردم فهمیدم دیگر خودم هم نمی‌توانم برگردم .میان انبوهی درخت محاصره شده بودم . دخترک زل زده بود به من. خواستم بغلش کنم. خودش را کشید کنار. – نترس، می‌برمت خونه. کم کم آرام شد و سرش را گذاشت روی پای من و در کسری از دقیقه خوابش برد. کمی بعد خورشید از پشت ابر بیرون آمد و صدای خروس‌ها بلند شد؛ در حالی که دخترک خواب بود من دنبال راهی می‌گشتم تا برگردم. صدای قور قورمانندی از شکمم بلند شد. نمی‌دانستم چه کار کنم ، ناگهلن صدای سگی که پیش از یک گله و پیر مرد چوپان حرکت می کرد شنیدم. پیرمرد امد سمتم و پرسید:((سلام. اینجا چیکار می‌کنی دخترم؟))

-سلام.من نوه ننه لیلام . گم شدم.

-اینجا چیکار می‌کردی دختر جان؟

+مفصله. از کجا می‌تونم برگردم؟ -امان از جوونای امروزی!

پیرمرد همان راهی را که از آن آمده بود نشانم داد و گفت کجا بروم. دخترک را بغل کردم و راه افتادم. مدتی که راه رفتن مادربزرگم را دیدم که از جاده بالا می‌آمد یک دستش را بر سرش می‌زد و با دست دیگر عصایش را در زمین سفت می‌کرد. می‌چرخاند الا آنجا که ما بودیم. صدایش زدم . مرا دید و چیزی زمزمه کرد. کم کم به او رسیدم. -کجا رفتی؟ نگفتی جواب مادرتو چی بدم ؟می‌دونی از کی تا حالا دارم دنبالت می‌ گردم ؟ دختره بی فکر! خندیدم. دقیقاً خنده که نه چیزی بین گریه و خنده عصبی. دخترک از صدای من بیدار شد. ننه لیلا انگار تازه او را دیده باشد پرسید : ((این دیگه کیه؟ اگه می‌دونستم انقدر دردسر داری نمی‌گفتم بمونی !))

-منم گفتم نمی‌مونم، این خراب شده نت نداره...

- لا اله الا الله

دخترک به شانه ام زد و با انگشت شکمش را نشان داد. ننه لیلا آمد سمتم. دخترک را از بغلم گرفت و در حالی که به سمت خانه می‌رفت به او گفت: ((بریم به گل دخترم شیر تازه بدم جون بگیره.)) بعد رو به من کرد و گفت اگه دوست داشتی بیا. پشت سرش راه افتادم و به خانه رسیدم .

دو روز بعد:

- حالا می‌خواین چیکارش کنین؟

+ چی بگم مادر. طفل معصوم گناه داره. نمی‌تونم ولش کنم که از هرکی می‌شناختم پرسیدم مثل اینکه کس و کاری نداره. تو همین دو تا اتاق ۵ تا بچه بزرگ کردم اینم روش. انگار می‌کنم بچه خودمه.

- حرفم که نمی‌زنه.

+ ترسیده لابد. معلوم نیست که چقدر تو جنگل بوده...

سگ به شدت پارس کرد و پشت بندش صدای فریاد کمک بلند شد. ننه لیلا دوید بیرون. رفتم پشت پنجره با دست‌های لرزان بازش کردم .دخترک می‌دوید و سگ پشت سرش. ننه لیلا توله سگ را گرفت و دوباره بست.مادربزرگ در حالی که دخترک لرزان را بغل گرفته بود آمد داخل و نشست روی قالیچه. -جانم ،جانم، نترس مادر. الهی بمیرم. مثل بید می لرزه. توهم یه دستی می رسوندی به جایی بر نمی خورد. یه اب بده بچه م بخوره، مرد.

+می ترسم خب.

اب را دادم دست دخترک و کنارشان نشستم. دخترک اب را سر کشید و گفت دست تون درد نکنه. ننه لیلا جیغ کشید: ((زبون وا کرد! زبون وا کرد! اسمت چیه قربونت برم؟))

-رقیه

+تو جنگل چی کار می کردی؟ دخترک فقط گریه کرد.

+اروم بگیرببینم چی می گی.

- مامانم ...مامانم مرد... بابام منو ول کرد خونه مامانبزرگم . از صدا نامادری سیندرلا هم بدجنس تره... فرار کردم... +خونهتون کجاست؟

- نمی‌دونم... نمی‌دونم...

نوشته خودم
۳
۰
شیوا کاظمی
شیوا کاظمی
کنجکاو ، نویسنده ، خوره‌ی کتاب
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید