خانهای که ما اکنون در آن زندگی میکنیم دو طبقه است که طبقه پایین را اجاره دادهایم و طبقه بالا زندگی میکنیم.
زمانی که به دنیا آمدم طبقه بالا در حال ساخت بود. پدرم همیشه تعریف میکند صدای گریهام از طبقه اول به طبقه دوم میرفت.
چیز زیادی از اتفاقات آن خانه به یاد ندارم چون به طور کلی حافظه قویای ندارم. اما شنیدهها حاکی از این است که در یک سال اول زندگیام، حتی در اوایل پاییز، وقتی کولر خاموش میشد گریهام روشن میشد!
به طور کلی بیشترین چیزی که از کودکیام به یاد دارم سه چرخهای آبی_بنفش بود که سوارش میشدم و با دختر همسایه که سه چرخهاش صورتی بود مسابقه میدادم.
چیز دیگری هم که بر اساس عکسها به یاد میآورم تولدی بود که در آن لباس عروس پوشیدم و با خواهر بزرگترم عکس گرفتم.
در کل خاطرات زیادی از کودکیام به یاد ندارم و احساس میکنم کودکی خفنی نداشتم چون هرگز یک دوست خوب نداشتم. اوج دوستی که داشتم دختر همسایهمان بود که چندان مهربان نبود.
اما شاید دلیلاصلیاش تمایلم به تنهایی و درون گراییای بود که هنوز در من وجود دارد و موجب شده عاشق نوشتن باشم.
پینوشت: البته تمام دوستهای نداشتهام میارزند به بهترین دوستم که الان مثل خواهر بزرگترم است.