اولین باری که دیدمت ساعت را زنگ گذاشته بودم تا دقیقه نودی داستانی برای کلاس نویسندگی آماده کنم. نمیدانم چرا و چگونه شد که ساعت یک ساعت زودتر زنگ خورد و من به جای ۵صبح، ۴صبح بیدار شدم و تا سپیدهدم نوشتم و بدین ترتیب تو را از پنجره نظاره کردم.
نمیدانم شاید از همان موقع بود که صبحزود بیدار شدن بردلم نشست.
بعدها که کتاب باشگاه ۵ صبحیها را خواندم تصمیم گرفتم هر روز موقع آمدنت بیدار باشم.
فکر کنم تو باید مادرطبیعت باشی چون تا تو نیایی خورشید نمیآید و دنیا را گرم گرم و روشن نمیکند.
نمیدانم. شاید اصلاً تو از این هر روز آمدن خستهای. اما از تو ممنونم که از روز اول خلقت تا امروز روزی نیاسودهای.
راستی میدانی چرا دوستت دارم؟ اصلاً بگذار سوالم را اینطور بپرسم: آیا میدانی تاریکترین لحظه شب چه زمانی است؟
لحظه پیش از طلوع تو! تو همیشه به یادم میآوری که سپیدهدم زندگیمن هم وجود دارد. ممنونم، از تو سپیده دم عزیز ممنونم!