در فامیل مادریام من را به عنوان آتشک میشناسند چون در کودکی، با وجود آرام بودن، به طرز وحشتناکی شیطون و بلبلزبون بودم.
داییام هیچ وقت فراموش نمیکند شبی که مادرم و زنداییام برای بیمارستان بودند، چه بلایی سرش آوردم! من تا صبح هر وقت دختر داییام میخوابید بیدارش میکردم.
حتی شاید باورتون نشود که با عمهی مادرم قهر بودم چون به من گفت خانهاش را نگذارم روی سرم!
یادماست تمام بالشهای خانه مادربزرگم را داخل اتاق میچیدم و جعبه چرخ خیاطی مادربزرگم را به صورت عمودی وسط اتاق قرار میدادم. بعد پشت جعبه میستادم و برای بالشها سخنرانی میکردم.
یک بار تمام دفترچه تلفن پدربزرگم را خط خطی کردم.
یک روز هم قندان چینی مادربزرگم را شکاندم و انداختم گردن پدربزرگم!
و بدین ترتیب آتشک لقب گرفتم.
یادم نیست سرنوشت کارهایم چه میشد اما هیچ وقت جرات نداشتم وسایل خانه خودمان را خراب کنم چون پدرم روی آنها خیلیخیلی حساس بوده و هست.
راستی!
مثبت اندیش باشید! من بیش فعال نبودم، فقط کمی شیطون بودم! تاکید میکنم، فقط کمی!
خداحافظ
وقتتان به دور از آتشک