چند هفته ای میشد که باهم اشنا شده بودیم و گفت و گویی داشتیم.
صرفا ارتباطی ساده و دوستانه....اما میتونستم بهش اعتماد کنم و کمی از خودم و گذشته ام رو بهش گفتم.... خلاصه گذشت و یک روز بهم گفت :حدس میزنم هنوز دلت پیش یکی گیره..... لبخند کم رنگی رو لبم نقش بست....سکوت کردم و سرم رو انداختم پایین و بعد از چند ثانیه با حالت قاطعانه گفتم: نه ?
اما توی دلم آشوب بود......قلبم داشت فریاد: اهای چرا دروغ میگی لعنتی.....؟!چرا پنهون میکنی......؟!چرا نمیگی دلت گیره پیش کسایی که یک روز محبتشون تو دلت نشست و نه نرفت...؟! رفیقایی که از جون براشون مایه گذاشتی از پشت خنجر زدن بهت.....؟! د چرا دروغ میگی لعنتی....؟!
فقط داشت داد میزد نه انگار فقط من بغض نکرده بودم....قلبم هم گریه اش گرفته بود :
نمی بینی که شکستم
خورد شدم
بغض گلوت رو نمیبینی....
گریه های هر شبت......حسرت تو چشمات.....غم تو نگاهت چی میگن اینا....
درد وجودم رو در اغوش گرفت....فشارناشی از ناله های قلبم رو تو قفسه سینه ام رو احساس میکردم....صدای اشک های قلبم رو هم میتونستم بشنوم....
اهی کشیدم
دستم اروم گذاشت روش گفتم : اروم باش....تو هنوز باید برای تمام دلگیری های من بزنی.....
دوست متعجب از حال من سکوت پیشه کرده بود...
منم لبخندی زدم و از کنار نگاه ها متعجب دوست رد شدم.....
