
هرصبح قبل از آنکه موهای پریشانش را شانه بزند،
او را در اوج بهم ریختگی
در آغوش میگیرم.
باید باور کند که او را دوست دارم.
با موهای نامرتب،
موهای رنگ نشدهی سفید،
لباس راحتی ساده،
چهرهی بدون آرایش،
صورتی رنگ پریده،
لاکهایی رنگ و رو رفته،
نگاهی خسته،
با بیحوصلگیهای اول صبح،
با بداخلاقی هنگام خواب آلودگی،
باید مطمعن شود که لایق دوست داشتن است؛
هرطور که باشد.
- صبح بخیر??
#کتایون_آتاکیشیزاده
•••
انگار چهرهاش را
با یک قلم ظریف
روی تنه درختهای شمال تراشیدهاند؛
که اینگونه عطر آشنای تنش را دوست دارم.
#کتایون_آتاکیشیزاده
•••
میگویم دوستش دارم.
ذوق زده میشود.
نه اینکه بخندد؛
ضربان قلبش از روی پیراهن دیده شود؛
یا حرفی بزند.
اما چشمان آبی رنگش آنچنان میدرخشد،
گویا نور طلوع خورشید روی آب دریا افتاده است.
من میدانم که این برق نگاه
از هزاران دوستت دارمِ متقابل،
واقعی تر است.
#کتایون_آتاکیشیزاده
•••
بدان که هیچ چیز آرامش صدایت را ندارد؛
حتی وقتی داد میزنی.
چیزی مظلومیت نگاهت را ندارد؛
حتی هنگامی که رویت را برمیگردانی و قهر میکنی.
هیچ چیز با مهربانی دستانت برابری نمیکند؛
حتی اگر آنها را از دستانم دریغ کنی.
هیچ کس قادر نیست با علاقهی من به تو رقابت کند،
حتی اگر معشوقه و دلدادهی دیگران باشی.
#کتایون_آتاکیشیزاده
•••
من از شب نمیترسم.
اما خاطرات ترسناکاند.
تاریکی بعد از به یاد آوردن آنها، یک ظلمت معمولی نیست.
مرا به یاد آرامستان میاندازد.
جایی که مردگان آرام میگیرند و بازماندهها آشوب میشوند؛
از یادی که از دیگران به جا مانده است.
خاطرات مرا یاد قبرستان میاندازد.
چون یاد تو را دارم؛
اما خودت را نه..!
#کتایون_آتاکیشیزاده