
در یک جنگل تاریک قدم میزنید؛
زیر پایتان خالی شده و سقوط میکنید.
دو دستتان را به تخته سنگی میگیرید و با سرانگشتان سعی میکنید خودتان را بالا بکشید؛
اما موفق نیستید.
حدوداً یک ساعت از غروب گذشته و ۱۱ ساعت تا طلوع آفتاب باقی مانده است.
هیچ چیز دیده نمیشود. هیچ کس جز شما نمیتواند خودتان را نجات دهد؛ صدایتان شنیده نمیشود.
میدانید دستتان توان یازده ساعت دیگر نگهداری شما را ندارد؛
اما نمیدانید زیر پایتان یک وجب خالیست یا ده متر؟
یا خواهید پرید، یا سقوط خواهید کرد.
در پریدن، تصمیم گیری نقش دارد؛ شما مفید واقع میشوید؛ حتی اگر از ارتفاع پنجاه متری افتاده باشید.
در سقوط، منفعل دیده میشوید؛ تصمیم گیرنده نیستید.
تا صبح نمیتوانید آنجا بمانید.
اگر چند ساعت بعد در حالی که خودتان را برای مرگ آماده کرده بودید، با یک وجب فاصله از زمین مواجه شوید؛ اگر رها نشده، پایتان روی زمین قرار گیرد؛ اگر انگشتانتان تقلای زندگی را از روی ناتوانی(!) پس بزنند... چقدر سرخورده میشوید؟
چند ساعت را از دست دادهاید؟
چقدر خودتان را با فکر مرگ آزردهاید؟
شما نمیتوانید یازده ساعت از این سنگ کمک بگیرید؛
انتخاب بین سقوط و پریدن؛ با شماست!
وقتی هردو به یک اندازه شانس زنده ماندن را به شما میدهند؛
تعلل در بزنگاهها جایز نیست.
#کتایون_آتاکیشیزاده
#آنچه_شبها_آشکار_میشود