
سیم شارژ تلفنم کشیده میشود.
دست از بیهوده چک کردن شبکههای تکراریِ مجازی کشیده و تصویر خودم را در صفحه سیاه و خاموش گوشی برانداز میکنم.
قطرات اشک بیدلیل و بیوقفه از چشمانم سرازیر میشوند.
گوشی را روی تخت گذاشته و با کف دست اشکهایم را کنار میزنم.
تلاش برای خوب بودن نتیجه نمیدهد؛ تک تک انگشتانم خیس میشوند؛ با پشت دست صورتم را نوازش و خشک میکنم.
نور چراغ هال از در نیمهباز داخل شده و کمی اتاق را روشن میکند.
سعی میکنم تنفسم طبیعی جلوه کند. سعی میکنم گریهام بیصدا باشد.
بغض از گلویم تا استخوانهای فک و بالاتر تیر میکشد.
به هرراهی برای پایان دادن به گریهی بیدلیلم فکر میکنم.
سرم را بالا گرفته و لوستر کریستالی و خاموش آویزان از سقف را نگاه میکنم.
فکر میکنم اشکهایم از کجا سرچشمه گرفتهاند؟
اضطراب این چند وقت؟ کلافگی و ترافیک این هفته؟ شاید هم سرماخوردگی طاقتم را طاق کرده باشد؟
چند ثانیهای در همان وضعیت میگذرد.
بلند شده و به سمت آینه میروم.
قرمزی چشمهایم را در آن نور کم رصد کرده و با انگشت اشاره زیر چشمهایم را پاک میکنم.
به باقیماندهی سیاهیِ مدادِ کشیده شده در پلک پایینم فکر میکنم.
به مژههایم که خیس شده؛ در تاریکی برق میزنند و مرا یاد یک بیت معروف میاندازند:
ساقه های مژه ام از وزش آه نسوخت
شُکر در جنگل ما هیزم تر بسیار است...
به چهرهام فکر میکنم که بعد از گریه دلنشینتر به نظر میآید.
به خودم که چند وقت است سخت رهایش کردهام.
به من که به استراحت نیاز دارد.
به محبت، به پناه... به من.
به من فکر میکنم، که میخواهد بعد از خروج از این اتاق گریههایش را نادیده نگیرم؛
که شاید خواهش میکند بگذارم این اشکها روی صورتم باقی بمانند و چه اشکالی دارد که دیگران مرا با این چهره ببینند؟...
چه اشکالی دارد پناه بردن به محبت دیگران از فرط آوارگی؟
چه اشکالی دارد طلب کمک کردن؟ چه اشکالی دارد ابراز وجود..؟
#کتایون_آتاکیشیزاده
#آنچه_شبها_آشکار_میشود (در تم متنهای بنزوکائین)..