بدنم را به دیوار سرد راه رو و سرم را به کتابخانه تکیه داده بودم
خانه در تاریک ترین حالت ممکن بود
دلم آشوب بود
نگرانی به گلویم چنگ می انداخت و اشک های پشیمانی منتظر سرازیر شدن بودند
حرکات ناخودآگاه و عصبی دستانم دستمالی که در دستم بود را به تکه های ریزی تبدیل کرده بود
با صدای چرخیدن کلید به سرعت از جا بلند و با صدای بسته شدن در به سمت در برگشتم
همانطور که با دست روی دیوار راه رو به دنبال کلید برق می‌گشتم آرام لب زدم:«متین؟!»
جوابم را نداد
فشردن کلید به سمت پایین باعث شد نور ضعیفی راه روی هال تا پذیرایی را روشن کند
به در تکیه داده بود
و به سختی میشد از بین سایه ها تشخیصش داد
کاپشن چرم کوتاه و مشکی اش کاملا خیس بود
قطرات باران از موهایش میچکیدند
صورت مردانه اش را نوازش می‌کردند
و در نهایت در ته ریشش محو میشدند
موهایش روی چشمانش سایه انداخته بودند و مانع دیدن چشمان سرخ و عصبی اش بودند
دستم را به دیوار گرفته بودم تا از قدم های احتمالی پاهایم به سمتش خودداری کنم ، اما قلبم کنار او میتپید
نفس هایم سنگین شده بود تلاشم برای کشیدن هوا به ریه ها باعث شکستن سد اشک هایم شد
در حالی که سعی در کنترل لرزش صدایم داشتم گفتم:« من معذرت می‌خوام متین...» و ادامه جمله ام را صدای گریه ام تکمیل کرد
دستم را روی سینه ام گذاشتم تا راه نفسی باز کنم و بین گریه هایم حرف بزنم:« من... من نباید ازت پنهانش میکردم... باید بهت میگفتم...» جملاتم بین هق هق هایم محو میشد و متین هیچ تکانی نمی‌خورد
دستم را روی گونه ام کشیدم:«حق داری عصبانی باشی متین من...»
صدای بسیار آرام و گرفته‌ای که به سختی از گلویش بیرون می آمد حرفم را قطع کرد:« دلی...»
لب گزیدم و قدمی به جلو برداشتم:« جانم؟!»
شنیدن آن صدای بلند باعث شد بی درنگ خودم را به در برسانم
حالش خوب نبود!
با هردو زانو روی زمین افتاده بود
موهایش از بالا مانع دیدن چشمانش میشدند
چیزی در دست داشت که تا آن لحظه متوجهش نبودم
شاخه گلی که کارت کوچکی به آن آویزان بود...
تقصیر من بود اما او گل گرفته بود!
فشار محکم دستش رو سینه اش باعث شد برای لحظه‌ای مانند خودش درد بکشم
چطور حواسم به قلبش نبود؟!
قدم هایم بی اختیار به سمت آشپزخانه کشیده میشدند تا قرص هایش را بیاورم و اشک هایی که ماننده پرده ای چشمانم را پوشانده بودند تا درد کشیدنش را نبینم...
نویسنده:کتایون آتاکیشی‌زاده
#توصیف_صحنه☔️?
